دروس اعتقادی صفحه 92

قرار داد.

د «سُبْحَانَ الَّذِی خَلَقَ الْأَزْوَاجَ کُلَّهَا مِمَّا تُنْبِتُ الأَرْضُ وَ مِنْ اَنْفُسِهِمْ وَ مِمَّا لاَ یَعْلَمُونَ» (1)

پاک و منزّه است خدایی که همه ممکنات عالم را جفت آفریده، چه از نباتات و چه از نفوس بشر و دیگر مخلوقات که شما از آنها آگاه نیستید.

ه «الَّذِی جَعَلَ لَکُمُ الأَرْضَ مَهْدَاً» (2)

همان خدایی که زمین را آسایشگاه شما قرار داد.

و «رَبُّ الْمَشْرِقَیْنِ وَ رَبُّ الْمَغْرِبَیْنِ» (3)

آن خدایی که آفریننده دو مشرق و دو مغرب است.

ز «فَلا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشارِقِ وَ الْمَغارِبِ إنّا لَقَادِروُنَ» (4)

سوگند به خدای مشرق ها و مغرب های عالم که ما قادریم.

در آیات فوق به زوجیّت گیاهان و لقاح به وسیله وزش باد و گردش زمین و وجود دو مشرق و دو مغرب و کرویّت زمین إشاره شده است که هر یک از این مطالب سالها و قرنها بعد از زمان نزول قرآن کشف گردیده است.

آنچه گفته شد إشاره ای به جهت توجّه دادن قرآن به أسرار خلقت بود

1- یس/36.
2- طه 53/.
3- الرحمن/17.
4- المعارج/40.