تقیه صفحه 14

ص:21

خورد با مسائل جدید را در هر حال برای مکلّفین روشن سازد؛ مثلاً اگر انسان مخیّر شد بین مرگ، یا شکنجۀ طاقت فرسا و بین دست کشیدن از برخی لوازم، یا مظاهر ایمان، وظیفۀ او چیست؟

آیۀ فوق می فرماید: در هیچ حالی نمی توان از «اعتقاد قلبی» دست کشید؛ زیرا پایه و ریشۀ ایمان است، امّا در مورد رکن دوّم و سوّم، گفتنی است که اگر نجات از مرگ، یا شکنجۀ طاقت فرسا بستگی به این دارد که در ظاهر و به طور موقّت، از اظهار و عمل به اسلام دست برداشت، آیۀ شریفه اجازۀ آن را برای مؤمنان صادر کرده است البتّه با این کار، اصل دین هم از بین نمی رود.

قرآن کریم در آیه ای دیگر، بر این معنا تأکید نموده و فرموده است:

إِنَّمَا یَفْتَرِی الْکَذِبَ الَّذِینَ لاَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِ اللّهِ وَأُوْل-ئِکَ هُمُ الْکَاذِبُونَ* مَن کَفَرَ بِاللَّهِ مِن بَعْدِ إِیمَانِهِ إِلاَّ مَنْ أُکْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِیمَانِ وَلکِن مَّن شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْراً فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ (1) .

«تنها کسانی دروغ می بندند که به آیات خدا ایمان ندارند؛ (آری) دروغگویان واقعی آنان هستند. کسانی که بعد از ایمان، کافر شوند، به جز آنان که تحت فشار واقع شده اند، در حالی که قلبشان آرام با ایمان است، آری، آنان که سینۀ خود را برای پذیرش کفر گشوده اند، غضب خدا بر آنان و عذاب عظیمی در انتظار شان است».