ترازوی حقیقت ترجمه میزان الحق جلد 3 صفحه 101

ص:104

1- آثار الجاحظ، ص 130.
2- آثار الجاحظ، ص 129 و 130.
3- السیره الحلبیه، ج 1، ص 268؛ تاریخ ابن خلکان، چاپ ایران، ج 1، ص 355، ترجمه الکیاهراسی علی بن محمد، به نقل از ذهبی در سیر اعلام النبلاء؛ روض الباسم، ج 2، ص 36؛ تفسیر المنار، ج 1، ص 367 و ج 2، ص 183 و 185؛ شذرات الذهب، ج 1، ص 69.
4- الاتحاف بحب البشر، ص 68 و 63. و ر.ک: البدایه و النهایه، چاپ دار احیاء التراث العربی، ج 8، ص 245.
5- الصواعق المحرقه، ج 2، ص 633 و 634 و 642؛ سیر اعلام النبلاء، ج 4، ص 40؛ تاریخ الخلفاء، چاپ دار الفکر، سال 1394 ق، ص 194.
6- مرآه الزمان، ج 8، ص 496، حوادث سال 597. و ر.ک: الصواعق المحرقه، ج 2، ص 634 و 635؛ منهاج السنه، ج 4، ص 565 _ 573؛ مقتل الحسین، مقرم، ص 33.
7- تاریخ الخلفا، ص 207.

الاشاعه، ابویعلی، ابن جوزی، تفتازانی و سیوطی نقل شده است که می توانید به آدرس های ذکر شده در پاورقی رجوع کنید.(1).

ذهبی می گوید: «یزید به شدت دشمن اهل بیت بود. مسکرات می نوشید و دست به اعمال منکر می زد. دولت او با کشتن حسین آغاز شد و با واقعۀ حره به پایان رسید».(2).

ابن خلدون دربارۀ کشته شدن امام حسین صلوات الله علیه توسط یزید لعنه الله می نویسد: «کشتن حسین از کارهایی است که فسق یزید را تأکید می کند. حسین در این ماجرا به مقام شهادت رسید».(3).

این ها مشتی از خروار بود و عاقل را یک اشاره کافی است.

ج: شواهدی از رفتار یزید

یزید لعنه الله در بسیاری از موارد، به شادی و خشنودی اش از کشتن امام حسین صلوات الله علیه تصریح کرده است. او به نعمان بن بشیر می گوید: «سپاس خدایی را که حسین را کشت».(4).

حرکات و رفتار او، نشان دهندۀ این رضایت و شادی است. سیوطی و ابن جریر نوشته اند: «وقتی حسین به قتل رسید، یزید خوشحال شد و جایگاه ابن زیاد را ارتقا بخشید و به او را صله و انعام داد و به خاطر کارهای او، شادمانی کرد؛ اما بعدها پشیمان گردید و مسلمانان از او منزجر شدند و کینه اش را به دل گرفتند».(5).

جاحظ سخنی دارد که خلاصه اش این است: «منکراتی که یزید مرتکب شد _ از قبیل کشتن حسین، به اسارت بردن دختران پیامبر صلی الله علیه و آله، چوب زدن بر دندان های حسین، ترساندن اهل مدینه و ویران کردن کعبه _ نشان دهندۀ قساوت قلب و خشونت