اندیشه اسلامی جلد 2 صفحه 156

و اما آنچه در روایات درباره ی علائم حتمی ظهور آمده است از این قرارند(1):

1. صیحه ی آسمانی. امام صادق در توضیح آن می فرماید: اول امام عصر، صدا می زند که حق با علی و شیعیان اوست. این صدا را غرب و شرق می شنوند و در آخر روز شیطان فریاد می زند که حق با عثمان است.

2. خروج سفیانی در ماه رجب. وی با یک حمله پنج ایالت را می گیرد. او به دین مسیح رومی و دارای صلیبی در گردن است. بقای او در مدت نه ماه است که بعد از او امام زمان ظاهر می شود.

3. ورود خراسانی ها. آن ها صاحب پرچم های سیاه یا«رایات السود»، اند که از آن جا به کوفه برای بیعت با ولی الله الاعظم وارد می شوند.

4. خروج یمانی از یمن است که به حق دعوت می کند.

5. فرو رفتن زمین در صحرای بَیداء(زمین هموار و نرم بین مکه و مدینه که به مکه نزدیک است)(2).

6. کشته شدن نفس زکیه که پانزده روز بعد از آن، امام زمان قیام می کند.

7. کسوف آفتاب در نیمه ی ماه رمضان و خسوف ماه در آخِر آن.

8. طلوع خورشید از مغرب.

9. جنگ میان مکه و مدینه.

10. شکاف برداشتن نهر فرات و فرو ریختن سمت غربی مسجد دمشق و خراب شدن دیوار عقب مسجد کوفه.

11. حضرت قائم روز شنبه، روز عاشوار، میان رکن و مقام ایستاده است که در مقابلش جبرئیل صدا می زند: بیعت از آن خداست، پس زمین را پر از عدل می کند.

12. فرود آمدن حضرت مسیح(علیه السلام). پیامبر(صلی الله علیه و آله) در این خصوص می فرماید: فیلتفت المهدیُّ و قد نزل عیسی...؛ مهدی(عج) متوجه می شود که عیسی(علیه السلام) در قدس در نزدیکی مناره سفید فرود آمده است...، پس مهدی می گوید: جلو بایست و با مردم نماز بخوان، سپس عیسی می گوید: نماز(جماعت) برای تو اقامه شده است. پس عیسی پشت سر او نماز می خواند و با او بیعت می کند و می گوید: من به عنوان وزیر برانگیخته شده ام، نه به عنوان امیر(و امام)(3). از عبارت«قد

1- - شیخ طوسی، کتاب الغیبه، 280-265، 1408 ق.
2- - یاقوت، معجم البلدان، 1/523.
3- - احمد بن محمد هیتمی، صواعق المحرقه، ص 98 و نجفی، منتخب الانوار المضیئه، ص 44، 1401 ق.