کلام و عقائد 2 : نبوت و امامت صفحه 108

ص:108

امامت را که در حقیقت همان جست وجوی فرقۀ ناجیه است، بیش از پیش روشن می کند. نظر به اهمیت این حدیث، به معرفی و بررسی آن می پردازیم.

حدیث «افتراق الاُمه»

یکی از احادیث مهم و بنیادین که تمام عالمان شیعه و بسیاری از علمای اهل سنّت، صحت آن را پذیرفته اند و در متون معتبر هر دو فرقه آمده است، حدیث معروف به «افتراق الاُمه» است. در این حدیث، پیامبر اکرم (صلّی الله علیه وآله) در زمان حیات خود پیشگویی می کند که امت اسلام نیز همانند یهودیان و مسیحیان، بعد از پیامبر خود دچار فرقه گرایی شده و به بیش از هفتاد(1) فرقه تقسیم می شود. علاوه بر شواهد نقلی، دلیل عقلی هم حکم می کند که از بین این همه عقاید و فرقه های گوناگون و متضاد، حداکثر یکی از آن ها می تواند حق باشد، از این رو رسول اکرم (صلّی الله علیه وآله) در ادامۀ حدیث تصریح می کند که فقط یکی از این فرقه ها حق است و در قیامت اهل نجات است و بقیۀ فرقه ها در عذاب و آتش اند.(2)

ضرورت پی جویی از فرقۀ ناجیه

حال به حکم عقل و بر اساس این حدیث و احادیث مشابه هر مسلمانی موظف است که برای پرهیز از گمراهی و آتش دوزخ تا آن حد که برای او مقدور است با تحقیق کافی و دور از تعصب، فرقۀ ناجیه را تشخیص دهد. کافی نیست که هر فرقه ای خود را حق و فرقۀ ناجیه بپندارد، بلکه باید بر مبنای دلیلی که در قیامت بین او و خدا حجّت باشد، مبانی اعتقادی خود را برگزیند.

بنابراین بحث و بررسی این که آیا مکتب شیعۀ اثنی عشری همان فرقۀ ناجیه است یا خیر، نه تنها با وحدت اسلامی منافات ندارد، بلکه اساساً تشخیص فرقۀ ناجیه مستلزم کنار گذاشتن سایر فرق و عقاید باطل و