کلام و عقائد 2 : نبوت و امامت صفحه 140

ص:140

پاسخ به یک اشکال: نیامدن نام ائمۀ دوازده گانه در قرآن

در پایان بحث امامت از نظر قرآن ضروری است که به سؤال و اشکالی که زیاد مطرح می شود، پاسخ دهیم و آن این است که اگر موضوع امامت امامان معصوم بعد از پیامبر آن قدر مهم است که هدایت کل امت اسلام به آن ها سپرده شده است، پس چرا نام آن ها به صراحت در قرآن نیامده است تا به هرگونه ابهام و اختلافی در این مورد خاتمه داده شود.

پاسخ این است:

اولاً: تاریخ به روشنی گواهی می دهد که مخالفان و دشمنان ولایت ائمه (علیهم السلام)، چه در زمان پیامبر و چه بعد از وی از هیچ کوششی برای مقابله با جانشینی آنان به جای پیامبر فرو گذار نکردند. اینان با آن که ظاهراًجزو اصحاب شمرده می شدند، در حیات پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) جسارت را به حدّی رساندند که هنگامی که پیامبر در اوج بیماری و در واپسین روزهای حیات خویش دستور داد که قلم و کاغذی برای او بیاورند تا وصیتی بنویسد که بعد از او امت اسلام تا قیامت از اختلاف و گمراهی مصون بماند، این تعبیر توهین آمیز را نسبت به ساحت مقدس رسول الله (صلی الله علیه وآله) به زبان آوردند که پیامبر هذیان می گوید(1) و در محضر وی آن قدر جنجال و هیاهو به پا کردند که از نوشته شدن وصیت حضرت جلوگیری کردند،(2) با آن که خداوند تمام سخنان وی را وحی الهی معرفی می کند و همۀ مسلمانان را به اطاعت مطلق از وی فرمان می دهد و خود حضرتش سوگند یاد می کند که در هر حالتی (سلامت و بیماری، خشم و شادی و...) جز سخن حق از دهان او بیرون نمی آید.(3) اگر پیامبر بیش از حدّ بر موضع خود پای می فشرد و بر