کلام و عقائد 2 : نبوت و امامت صفحه 219

ص:219

نمونه های این امرند. برای این گونه افراد حضور و غیبت معصوم، تفاوت چندانی ندارد، زیرا این غیبت موجب بی ایمانی یا کم ایمانی آن ها نمی شود. امام سجاد (علیه السلام) در توصیف و قدر و منزلت این گروه از مؤمنان می فرماید:

مسّلماً اهل زمان غیبت او (حضرت مهدی) که معتقد به امامت او و منتظر ظهورش هستند، از مردم همۀ زمان ها بالاترند، زیرا خدای متعال چنان عقل و فهم و معرفتی به آن ها عطا کرده است که غیبت برایشان، به منزلۀ مشاهده (مستقیم و حضوری) شده است.(1)

بدیهی است که چنین افرادی از ارتباط روحی و قلبی با امام غایبشان بسیار بیش از افراد کم ایمان تر بهره می برند و حدیث زیر از رسول اکرم (صلی الله علیه وآله)، ناظر به همین کسانی است که در زمان غیبت حضرتش از نور ولایت او فیض می برند:

قسم به خدایی که مرا به پیامبری مبعوث کرد، مردم در زمان غیبتش از او بهره مند می شوند و از نور ولایتش روشنایی می گیرند.(2)

4. مشمول دعای امام شدن

یکی از عواملی که درجۀ قرب و ارزش معنوی هر انسانی را نزد خداوند و امام زمان (عج الله تعالی فرجه) مشخص می کند، همان درجۀ ارتباط خالص روحی و معنوی و قلبی او با امام زمانش به ویژه در دوران غیبت کبری است و هرکس به میزان همین درجه قرب مشمول دعای حضرتش واقع می شود. یکی از وظایف یا فضل و الطاف امام هر عصر دربارۀ امت آن است که وی برای مردم و به ویژه مؤمنان و صالحان و پیروانش دعا نماید و بخشش گناهان و برطرف شدن بلاها و مشکلات و افزایش ایمان و عمل صالح و عاقبت به خیری و مقامات علمی و عملی آنان را از درگاه ربوبی طلب نماید و واضح و مسلم است که تأثیر دعای معصوم که خدا اجابتش را تضمین کرده است با تأثیر دعای خود یا دیگران قابل مقایسه نیست. یکی از مهم ترین علل توفیقات مادی و معنوی انسان ها به ویژه در زندگی مؤمنان ناشی از همین دعاهای حضرت ولی عصر (عج الله تعالی فرجه) در حق آنان است. این نقش و فایده عظیم امام در غیبت و حضور وی تفاوتی ندارد و بی وقفه و در تمام ایام زمان غیبت و حضور تداوم دارد.

5. امکان مشاهده و ارتباط حضوری و مستقیم با امام در زمان غیبت

گفته شد که در غیبت کبری، باب نیابت خاصه بسته است، ولی این به معنای آن نیست که امکان مشاهده و ارتباط حضوری و مستقیم افراد با امام زمانشان به هیچ وجه وجود ندارد.

در زمان غیبت کبری این امکان وجود دارد که با اذن الهی و صلاحدید آن حضرت، کسانی به حضور وی شرفیاب شوند و به گونه های مختلف از محضر وی فیض بگیرند. تعداد کسانی که در دوران غیبت به شرف و