امرها و نهیها و تحریم‌های خدا از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 116

(276) امرها ، نهي‌ها و تحريم‌هاي خدا

مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ،» و اين خود مؤيد روايت آينده است كه شأن نــزول آيه را بيان مي‌كند و اينكــه جملـه را بـا قيــد (اگــر مـؤمنيــد) مقيــد كـرد بـه منظــور اشـاره بـه ايـن اســت كـه تـــرك ربـــاخـواري از لـــوازم ايمـــان اسـت.

اگـر ربـاخـواري را بـس نكنيـد به خـدا و رسـولش اعـلان جنـگ داده‌ايــد!

«فَاِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ‌اللّهِ وَ رَسُولِهِ!»

«اگــر دست از ربــاخواري برنمي‌داريــد پس يقيــن بدانيد كه اعلان جنگ داده‌ايــد بــه خــدا و رســـول او!» (279 / بقره)

و اگر كلمه حرب را نكره آورد براي اين است كه عظمت آن جنگ را و يا نوع آن را

رباخواري را بس كنيد (277)

برساند يا بفهماند كه اين جنگ با خدا و رسول، جنگي عظيم است و يا بفهماند رباخواري نوعي جنگيدن با خدا است، و اگر اين جنگ را هم جنگ با خدا و هم جنگ بـا رسـول ناميده، بـراي اين است كـه ربـاخواري مخـالفت بـا خدا است كه حرمت آن‌را تشريع فرموده، و مخالفت با رسول خدا صلي‌الله‌عليه‌و‌آله است كه حكم خدا را تبليغ نموده، و اگر مربوط به خداي تعالي به تنهايي بود بايد امري تكويني مي‌بود، و مستند به رسول به تنهايــي هم نمي‌توانــد باشد براي اينكــه رسول صلي‌الله‌عليه‌و‌آله در هيــچ امــري مستقـل نيست.

اين بود معناي جنگيدن رباخوار با خدا و رسول، اما جنگيدن خدا و رسول با رباخوار، معنايش اين است كه رسول به امر خدا، رباخوار يا هر كس از مسلمانان كه حكمي از احكام را نمي‌پذيرد او را مجبور به تسليم كند اگر تسليم شد كه هيچ وگرنه مسلمانان را مأمور كند تا با او جنگ كنند تا تسليم حكم خدا شود، هم‌چنان‌كه در آيه:

(278) امرها ، نهي‌ها و تحريم‌هاي خدا