امرها و نهیها و تحریم‌های خدا از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 136

- اگر براي شما چيزي از حيوانات وحشي حلال گوشت را كه جز با سربريدن حلال نمي‌شود شكار كرد، و شما هنگام فرمان دادن نام خدا را برده باشيد آن شكار براي شما حلال است، البته اين در صورتي است كه درنده آن حيوان را قبل از رسيدن شما كشته باشد، همين كشتن درنده حكم سر بريدن را دارد، و اما اگر زخمي كرده باشد، و شما آن را زنده دريابيد، تــذكيه آن تنهــا به اين است كه ذبحش كنيد، و در اين صورت نيازي به حكم صيد ســگ نيــست زيرا حكم چنيــن شكـاري همـان حكـم ساير حيوانات حلال گوشت است.

خداي تعالي دنبال بيان حكم شكار و در آخر آن فرموده، «وَ اتَّقُوا اللّهَ اِنَّ اللّهَ سَريعُ الْحِسابِ» تا اشاره كرده باشد به اينكه در مسأله شكار كردن بايد از خدا ترسيد، و بيهوده حيوانات وحشي را بي جان ننموده و در كشتن آنها اسراف نورزيد و صرفا به

(326) امرها ، نهي‌ها و تحريم‌هاي خدا

منظور تفريح و سرگرمي و يا خودنمايي و زورمندي شكار نكرد، و بايد دانست كه خداي تعالي در حسابگري سريع است، و كيفر ظلم و تعدي را قبل از آخرت در همين دنيا مي‌دهد، و اين ظلم‌ها و تجاوزها و دام اندازيها و بي خبر كشتن حيوانات بي زبان همان‌طور كه بسيار به چشم خود ديده‌ايم، جز سوء عاقبت و نكبـت ثمــره‌اي نــدارد.(1)

روايتي درباره شكار با سگ و ساير شكاري‌ها

در كافي به سند خود از ابي بكر حضرمي از امام صادق عليه‌السلام روايت كرده كه گفت: من از آن جناب از شكار بازها و عقابها و پلنگ‌ها و سگ‌ها پرسيدم فرمود: نخوريد مگر آنچه خودتان سر بريده‌ايد، و يا سگها شكار كرده باشند، عرضه داشتم: حال اگر سگها

1- الميــــــــــزان ج: 5 ص: 323.

روايتي درباره شكار با سگ و ساير شكاري‌ها (327)

شكار را كشته باشند چطور؟ فرمود: مي‌تواني بخوري، براي اينكه خداي تعالي فرموده: «وَ ما عَلَّمْتُمْ مِنَ الْجَوارِحِ مُكَلِّبينَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمّا عَلَّمَكُمُ اللّهُ فَكُلُوا مِمّآ اَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ،» و سخني از زنده بودن آن نگفته است .آنگاه امام فرمود: هر درنده‌اي شكار را براي خـودش شكـار مي‌كنـد، مگـر سـگ تعليم يافته كه شكار را براي صاحبش نگه مي‌دارد، آنگـاه فـرمـود: هر وقت سـگ را بـراي شكار رهـا مي‌كني نـام خـدا را ببر، كه همين تـذكيـه شكـار اسـت.(1)

1- الميـــزان ج: 5 ص: 324.