امرها و نهیها و تحریم‌های خدا از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 16

آري، اگرانسان در دنيا به‌طور انفرادي زندگي‌مي‌كرد هرگز محتاج به زينتي كه خود

را با آن بيارايد نمي‌شد، بلكه اصلاً به‌خاطرش هم خطور نمي‌كرد كه چنين چيزي لازم

(36) امرها ، نهي‌ها و تحريم‌هاي خدا

است و ليكن‌از آنجايي‌كه زندگي‌اش جز بطور اجتماع ممكن نيست و زندگي اجتماعي هم قهرا محتاج به اراده و كراهت، حب و بغض، رضا و سَخَط و امثال آن است، از اين جهت خواه ناخواه به قيافه و شكل‌هايي برمي‌خورد كه يكي را دوســت مي‌دارد و از يكي بــدش مي‌آيد، لذا معلــم غيبي از مــاوراي فطرتش بــه او الهــام كــرده تا به اصــلاح مفاســد خود بپــردازد و معايــب خــود را برطــرف ساختــه خــود را زينــت دهــد.

و اين زينت از مهم‌ترين اموري است كه اجتماع بشري بر آن اعتماد مي‌كند و از آداب راسخي است كه به موازات ترقي و تنزل آن، مدنيت انسان ترقي و تنزل مي‌نمايد و از لوازمي است كه هيچ وقت از هيچ جامعه‌اي منفك نمي‌گردد، به طوري كه فرض نبودن آن در يك جامعــه مســاوي با فــرض انهــدام و متلاشي شدن اجزاي آن جامعه است.

آري، معناي انهدام جامعه جز از بين رفتن حسن و قبح، حب و بغض، اراده و كراهت

امر به استفاده از زينت‌هاي الهي (37)

و امثــال آن نيســت، وقتي در بيــن افراد يك جامعــه اين‌گونــه امــور حكمفرمــا نبـاشــــد ديگــر مصــداقــي بــراي اجتمــاع بـاقــي نمـي‌مــانــد ـ دقــت بفرماييــد!

5 ـ امر به استفاده از رزق‌هاي پاكيزه الهي

«قُــلْ مَنْ حَــرَّمَ زينَــةَ‌اللّــهِ الَّتــي اَخْــرَجَ لِعِبادِهِ وَالطَّيِّبــاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُــلْ هِــيَ لِلَّذيــنَ امَنُــوا فِــي‌الْحَيــوةِ‌الدُّنْيــا خالِصَــةً يَوْمَ‌الْقِيامَةِ كَذلِــكَ نُفَصِّـلُ الاْياتِ لِقَــوْمٍ يَعْلَمُونَ»