امرها و نهیها و تحریم‌های خدا از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 55

قـسمـت ســوم: ســـايــــر نـواهـي الــهـي

نهـي از دشنـام دادن به مقـدسـات ديني ديگران

« وَ لا تَسُبُّوا الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ‌اللّهِ فَيَسُبُّوا اللّهَ عَدْوا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذلِكَ زَيَّنّا لِكُــلِّ اُمَّـــةٍ عَمَلَهُــمْ ثُمَّ اِلـي رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ.»

«شما مؤمنان به آنانكه غير خدا رامي‌خواننددشنام مدهيد تامبادا آنهاازروي دشمني و ناداني خدا را دشنام گويند، ما بدينسان براي هر امتي عملشان را

-123

بياراستيم و عاقبت بازگشت آنان به سوي پروردگارشان اسـت، و او از اعـمالي كه مي‌كرده‌اند خبرشان مي‌دهد.» (108 / انعام)

اين آيه يكي از ادب‌هاي ديني را خاطرنشان مي‌سازد كه با رعايت آن، احترام مقدسات جامعه ديني محفوظ مانده و دستخوش اهانت و ناسزا و يا سخريه نمي‌شود، چون اين معنا غريزه انساني است كه از حريم مقدسات خود دفاع نموده با كساني كه به حريم مقدساتش تجاوز كنند به مقابله برخيزد و چه بسا شدت خشم او را به فحش و ناسزاي به مقدسات آنان وادار سازد، و چون ممكن بود مسلمين به منظور دفاع از حريم پروردگار، بت‌هاي مشركين را هدف دشنام خود قرار دهند و در نتيجه عصبيت جاهليت، مشركين را نيز وادار سازد كه حريم مقدس خداي متعال را مورد هتك قرار

(124) امرها ، نهي‌ها و تحريم‌هاي خدا

دهند، لذا به آنان دستور مي‌دهد كه به خدايان مشركين ناسزا نگويند، چون اگر ناسزا بگويند و آنان هم در مقام معارضه به مثل به ساحت قدس ربوبي توهين كنند در حقيقت خــود مؤمنين باعـث هتك حرمــت و جســارت به مقــام كبريايــي خداونــد شده‌انـد.

از عموم تعليلي كه جمله «كَذلِكَ زَيَّنّا لِكُلِّ اُمَّةٍ عَمَلَهُمْ» آن‌را افاده مي‌كند نهي از هر كلام زشتي نسبت به مـقدسات ديني استفـاده مـي‌شود. (1)