امرها و نهیها و تحریم‌های خدا از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 61

منظـور از اَكْــل اموال مــردم گرفتن آن و يا مطلق تصرف در آن است، كه بطور مجاز خوردن مال مردم ناميده مي‌شود.

اينكه حكم «مخوريد مال خود را به باطل،» را مقيد كرد به قيد «بَيْنَكُمْ» دلالت دارد بر اينكه مجموعه اموال دنيا متعلق است به مجموعه مردم دنيا، منتها خداي تعالي از راه وضــع قوانين عادلــه، اموال را ميان افراد تقسيــم كرده، تا مالكيــت آنان به حــق تعديــل شود، و در نتيجــه ريشه‌هاي فســاد قطع گــردد، قوانيني كه تصرفات بيرون از آن قوانيــن هر چه بـاشد بـاطل است.

اين آيه شريفه به منزله بيان و شرح است براي آيه شريفه «خَلَقَ لَكُمْ مـا فِي الاَْرْضِ

نهي از تصرف باطل در اموال (135)

جَميعا» (29 / بقره) و اگر اموال را اضافه كرد به ضميري كه به مردم برمي‌گردد، و فرمود: اموالتان براي اين بود كه اصل مالكيت را كه بناي مجتمع انساني بر آن مستقر شده، امضا كرده و محترم شمرده باشد.

نهـــي از رشوه دادن و رشـوه گرفتن

«وَ تُــدْلُــــوا بِهـا اِلَـــي الْحُكّـــامِ لِتَأْكُلُـــوا فـريـقـا مِــــنْ اَمـوالِ النّاسِ»

«و براي خوردن مال مردم قسمتــي از آن را به طرف حكــام به رشوه و گناه سرازير منماييد».(188 / بقره)

(136) امرها ، نهي‌ها و تحريم‌هاي خدا

«وَ تُدْلُوا» به معناي آويزان كردن دلو در چاه است براي بيرون كشيدن آب، و اين كلمــه را به عنــوان كنايــه در دادن رشــوه به حكــام تا بر طبــق ميل آدمــي رأي دهنــد استعمال مي‌كننــد و اين كنايه‌اي است لطيف كه‌مي‌فهماند مثــل رشوه‌دهنــده كــه مي‌خواهــد حكــم حاكــم را به ســود خــود جلــب كنــد، و بــا مــاديــات عقــل و وجــدان او را بــدزدد، مثل كســي است كه با دلــو خود آب را از چاه بيرون مي‌كشد.