امرها و نهیها و تحریم‌های خدا از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 63

«تمتعـــي ناچيـــز اســت و عـذابـي دردنـــاك دارنـــد.» (116 / 117/ نحل)

مي‌فــرمــايــد: بــه سبب وصــف زبانهاي خــود و بـه خاطــر افتــراء و دروغ بــر خدا، نگوييـد اين حــرام است و اين حلال.

خطابهاي اين آيات، متوجه مؤمنين است، مراد از جمله مورد بحث نهي از بدعت در دين است، يعني چيزي از حلال و حرام داخل در دين مكنيد و چيزي كه از دين نباشد و به وسيلــه وحي نرسيــده باشد در ميــان جامعه باب مكنيد، زيرا اين، افتـراء بـه خـداست هـر چنـد كـه بـاب كننده‌اش آن را بـه خدا نسـبت ندهد.

توضيح مطلب اين است كه دين در عرف و اصطلاح قرآن، همان سنتي است كه در

نهي از باب كردن حلال و حرام بدون وحي (139)

زندگي جريان دارد، يعني آن سنتي كه بايد در جامعه عملي شود، بطور كلي براي خداست،و هركس چيزي بر آن اضافه كند در حقيقت به خدا افتراء بسته هر چند از اسناد آن به خدا سكوت كند، و يا حتي به زبان، اين اسناد را انكار نمايد.

خـداي متعـال در مقـام تعليل نهـي خـود فرمود: «اِنَّ الَّذينَ يَفْتَرُونَ عَلَي اللّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ» سپس به نوميدي آنـان از رستگـاري اشـاره نمـوده فرمود: «مَتـاعٌ قَليـــلٌ وَ لَهُــمْ عَـذابٌ اَليــــمٌ»(1)

نهي‌شديدازحرام‌كردن‌حلال‌خدا

«يآأَيُّهَا الَّـذينَ ءَامَنُوا لا تُحَرِّمُوا طَيِّبتِ مآ اَحَلَّ اللّهُ لَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوآا اِنَّ اللّهَ لا

1- الميــزان ج: 13 ص: 534.