امرها و نهیها و تحریم‌های خدا از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 88

دستور نهايي منع كامل شراب‌خواري (199)

مرتكبين به اينكه از نهي الهــي متأثر و منتهــي نمي‌شونــد، آنگــاه امر بــه اطاعت خدا و رســول و تحذيــر از مخالفــت، و بعــد از همــه اينهــا تهديــد به اينكه اگــر بار ديگــر مرتكب شوند و از دستــور خدا سرپيچــي كنند بداننــد كه سرپيچي‌شــان بعد از اتمـــام حجـت و بـــلاغ مبيـن بــوده اسـت .

(200) امرها ، نهي‌ها و تحريم‌هاي خدا

تكليف شراب‌خواري‌هاي قبل از تحريم

«لَيْـسَ عَلَي الَّذينَ ءَامَنُوا وَ عَمِلُوا الصّلِحتِ جُناحٌ فيما طَعِمُوا...» اين‌آيه جواب‌است از ســؤال كـه ممكـن اســت به‌خـاطـر كسـي بيـايـد و آن اين اسـت كه بااين همه گناه كه در ايــن عمــل اســت پـس مــؤمنينــي كه قبــل از حــرام شــدن آن يا قبل از نزول اين آيــه مـرتكــب آن شـده‌انـد تكليفشــان چيست؟ جــواب مـي‌دهــد اگــر تقــوا پيشـه كننــد خطري متوجهشان نيست.

سيــاق آيــه جــز اين را نمي‌پـذيـرد، براي اين‌كه جملــه: «فيمــا طَعِمُــوا» مطلــق اســت و قيــدي هـم در كـــلام نيســت.

و از طرفي، آيه در مقام رفع خطر از اين طعام مطلق است، و اين مطلق را با اين بيان:

تكليف شراب‌خواري‌هاي قبل از تحريم (201)

«اِذَا مَااتَّقَوا وَءَامَنُوا وَ عَمِلُوا الصّلِحتِ ثُمَّ اتَّقَوا وَ ءَامَنُوا ثُمَ‌اتَّقَوا وَ اَحْسَنُوا،» مقيــد كـرد بـه تقـوا، و قـدر متيقـن از ايــن تقــوا كــه ســه بـار در آيــه ذكــر شــده اســت، حــق تقـــوا اســت، يعنـــي تقـواي شــديــد!

آيه مورد بحث مانند آيات قبلي خود متعرض حال مسلمين است كه مبتلاي به شرب خمر بوده يا گاهگاهي آنرا مي‌نوشيده‌اند، و از راه قمار مال بدست آورده يا از گوشت قربانيان انصاب خورده‌اند، گويا زبان حال اين گونه اشخاص بعد از نزول آيات تحريم اين بوده كه تكليف ما و ساير مسلمين كه مثل ما هستند نسبت به گذشته و شراب‌هايي كه خورده‌ايم و گناهاني كه كرده‌ايم چيست؟ و گويا اين آيه جواب است از زبان حال آنها به اينكه حرجي بر آنها نيست، در صورتي كه از مردان با ايمان و صالح و با تقوا و نيكوكار باشند، با ايمان باشند، يعني به خدا و تمامي احكامي كه بر رسول خدا صلي‌الله‌عليه‌و‌آله