زمان تحريم شراب (207)
از آيات راجع به خمر استفاده ميشود كه شراب در مكه و قبل از هجرت تحريم شده، چنان كه آيه: «قُلْ اِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الاِْثْمَ وَ الْبَغْيَ،» دلالت بر اين معنـا دارد، چـون اين آيـه مكّي است و اگر ضميمه شود به آيه «يَسْئَلُونَكَ عَنِالْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فيْهِمآ اِثْمٌ كَبيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنّاسِ وَ اِثْمُهُمآ اَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما،» كه آيهايست مدني در اوايل هجرت نازل شده است، شكي باقي نميماند كه در اوايل هجرت، شراب بر مسلمين تحريم بوده است.
اگر سياق آيات مورد بحث مخصوصا جمله «فَهَلْ اَنْتُمْمُنْتَهُونَ»و آيه «لَيْـسَ عَلَيالَّذينَ ءَامَنُوا وَ عَمِلُوا الصّلِحتِ جُناحٌ فيما طَعِمُوآااِذَا مَااتَّقَوا...» را مورد دقت قرار دهيم جاي هيچشبهه باقينميماندكه ابتلاي عدهاياز مسلمين بهاين عمل دراياميكهآيه سوره بقره نازل شده و هنوز آيات مائده نازل نشده بوده از باب دنباله عادت زشت
(208) امرها ، نهيها و تحريمهاي خدا
قبلي بوده است، عينا مانند همخوابگي با زنان بوده است در شبهاي ماه رمضان، كه چون سابقا عادت بر اين عمل داشتهاند دشوارشان بود كه در شبهاي ماه رمضان از آن صرفنظر كنند، و مرتكب عصيان ميشدهاند، تا اينكه آيه « اُحِـلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيامِ الرَّفَثُ اِلــي نِسائِكُـمْ هُنَّ لِباسٌ لَكُــمْ وَ اَنْتُــمْ لِبــاسٌ لَهُـنَّ عَلِمَ اللّهُ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتانُونَ اَنْفُسَكُــمْ فَتــابَ عَلَيْكُـــمْ» (187 / بقره) نازل شــد و حـكــم قبلــي را نســـخ كـــرد.
و كوتاه سخن اينكه، آيات قرآن مجيد در باره اينكه شراب در اسلام و قبل از هجرت تحريم شده است تصريح و تنصيص دارد، و آيه سوره مائده جز بمنظور تأكيد و تشديد در تحريم قبلي و تحريك مردم در انقياد و اينكه در انتها از اين نهي الهي و اقامه حكم حرمت سهلانگاري نكنند، نازل نشده است.
زمان تحريم شراب (209)
تحريــم شـــراب در همـــه اديـــان
در كافي و تهذيب به اسناد خود از امام ابي جعفر عليهالسلام نقل ميكنند كه فرمود: خداي تعالي هيچ پيغمبري را مبعوث نفرمود مگر اينكه در علمش گذشته بود، كه وقتي دين او كامل شود كمال دين او مستلزم تحريم شراب خواهد بود، و هميشه شراب حرام بوده است، چيزي كه هست طرز تحريم در بين مردم در شريعت هر پيغمبري نسبت به اول بعثت و آخر آن مختلف بوده، اول بطور ملايم سپس بطور جزم و قطع، چون اگر از همان بار اول آن را تحريــم ميكردند، و شدت عمل بخرج ميدادند مردم زير بار نرفته و بطــور كلي رشتــه را پـاره ميكردنــد، و نيـز حضــرت ابي جعفـر عليهالسلام فرمود: كسي به قــدر خداي تعالي در رفتار خود رعايت رفق و مدارا را نميكنــد، و اين هم از رفق
(210) امرها ، نهيها و تحريمهاي خدا