- سخن ناشر 1
- مقدمه 3
- ضرورت امر به معروف و نهی از منکر 8
- راه شناختن معروف و منکر 14
- اشاره 19
- جایگاه امر به معروف و نهی از منکر در اسلام 19
- رستگاری در گرو نظارت همگان 20
- همگانی بودن این فریضه 21
- ملاک امتیاز امت اسلامی 21
- وسایل امر به معروف و نهی از منکر 28
- فواید امر به معروف و نهی از منکر 34
- ضررهای ترک امر به معروف و نهی از منکر 36
- آداب امر به معروف و نهی از منکر 39
- خلوص در امر به معروف و نهی از منکر 45
- اشاره 48
- چه کسی باید امر به معروف و نهی از منکر نماید؟ 48
- ویژگیهای آمران به معروف و ناهیان از منکر 49
- چه کسی را باید امر به معروف و نهی از منکر نمود؟ 54
- اشاره 54
- لزوم همکاری در امر به معروف و نهی از منکر 56
- بزرگان جامعه و امر به معروف و نهی از منکر 59
- اولیای خانوادهها و امر به معروف و نهی از منکر 67
- اشاره 74
- علل بیاعتنایی به امر به معروف و نهی از منکر 74
- اول: ضعف ایمان 75
- دوم: طمع 76
- چهارم: ناشکیبایی 77
- سوم: ترس نابجا 77
- پنجم: یأس و نومیدی از حصول مقصود 79
- ششم: شفقت و مهربانی 82
- اشاره 85
- احکام شرعی امر به معروف و نهی از منکر 85
- شرایط امر به معروف و نهی از منکر 86
- مراتب امر به معروف و نهی از منکر 88
- برخی انواع معروف و منکر از نظر دین اسلام 89
- پارهای از اخلاق حسنه و اعمال صالحه 97
- برخی از انواع منکر و گناهان و اخلاق ذمیمه 101
- حبّ فی الله وبغض فی الله 105
- آثار حضرت آیت الله العظمی صافی مدظله العالی در یک نگاه 118
به همان اندازه تأثیر کلام و نفوذ کلمه آنان در دلها فرق میکند.
مردم اگرچه دارای عقل و ذکاوتاند و میتوانند خوبی و بدی هر چیزی را تشخیص دهند، اما بیشتر مقهور امور حسّی و تسلیم مظاهر مادی و افتخارات و اعتبارات ظاهری این و آن هستند و بیشتر به بزرگان و سران جامعه نگاه میکنند. اخلاق و عادات و کارهای یک ملت زیادتر موافق اخلاق و عادات و روش بزرگان و زمامداران و رؤسای قوم است در هر جامعه فساد از بالا شروع و به طبقات پایین میرسد: «ماهی از سر گنده گردد نی ز دُم».
وقتی فساد و اختلال و تجاوز از قوانین و نابکاری و فحشا در میان بزرگان ملت و زمامداران رایج شد، دیگران هم به راه آنها میروند و از روش آنها سرمشق میگیرند.
چونکه ربّ البیت دف گیرد به کفبیت و مافی البیت رقاصی کنند
بدبختترین مردم آن کسانی هستند که فسّاق و فجّار و نابکاران و ستمکاران بر آنها فرمانروا باشند. از پیغمبر اکرم صلّی الله علیه وآله وسلّم مروی است که فرمود:
«اذا ساد القوم فاسقهم وکان زعیم القوم اذلّهم واکرم الرّجل الفاسق فلینظر البلاء»[55]
هرگاه فاسق قوم، بزرگی و آقایی یافت و فرومایهترین ایشان، زمامدار و سرپرست گردید و نابکاران، مورد اکرام و احترام شدند پس باید آن جامعه منتظر بلا شود.