- مقدّمه ی چاپ دوم 1
- مقدّمه ی چاپ اوّل 3
- عظمت دو فریضه ی 13
- اشاره 13
- ضرورت عقلی این دو فریضه 15
- برکات امر به معروف و نهی از منکر 18
- نسبت این دو فریضه با سایر واجبات 20
- واژگون نمودنِ این دو فریضه، علامتِ نفاق 23
- اشاره 25
- امر به معروف و نهی از منکر، 25
- الف. سطح اوّل (عموم مردم) 26
- ب. سطح دوم (نخبگان) 30
- ج. سطح سوم (دولت مردان) 33
- اشاره 35
- واژه هایی که نیازمند تبیین اند 35
- معروف و اقسام و مراتب آن 37
- منکَر و اقسام و مراتب آن 39
- اشاره 41
- شرایطِ چهارگانه ی وجوبِ 41
- اشاره 42
- الف. دو نوع علم و آگاهی، شرطِ امر و نهی است 42
- تفاوتِ دو نوع علم، و حرمتِ تجسّس 48
- نمونه ای از تجسّسِ بی مورد 50
- عدمِ وجوبِ امر به معروف و نهی از منکَر نسبت به مکلّفِ معذور و ارائه ی چند نمونه 53
- لزومِ نهی از منکَر در برخی شبهاتِ موضوعیه 57
- ب. احتمال تأثیر 58
- ج. اصرارِ بر گناه 61
- د. ایمن بودن از ضرر و فساد 62
- لزوم هشیاری در برابر فضاسازی ها 67
- اشاره 69
- مراتبِ امر به معروف و نهی از منکر 69
- اساسِ روشِ اسلام در دعوت به راهِ حقّ و لزوم رعایتِ مدارا 70
- اشاره 72
- استفاده از برخوردِ تند در مواردِ ضروری 72
- الف. انکارِ قلبی، مرتبه ی اوّلِ امر به معروف و نهی از منکر 76
- اشاره 78
- ب. تذکّر زبانی، مرتبه ی دوم امر به معروف و نهی از منکر 78
- کاربردِ روش های متفاوت در امر به معروف و نهی از منکَر 79
- اشاره 83
- ج. إعمالِ قدرت، مرتبه ی سومِ امر به معروف و نهی از منکَر 83
- مواردِ إعمال قدرت در امر به معروف و نهی از منکَر 84
- وظیفه ی حاکمِ اسلامی در جلوگیری از منکَر 88
- اشاره 90
- عللِ عدم اهتمامِ لازم به 90
- عدم آگاهی از اهمّیت و ثمراتِ شیرینِ امر به معروف و نهی از منکَر 91
- عدم آگاهی از پیامدهای ناگوارِ ترکِ امر به معروف و نهی از منکَر 92
- احساسِ ضعف در شخصیّتِ عمومی و دینی 95
- توهّمِ ضرر بر جان و مال 100
- فضای منفی، پرداخته ی معاندان 101
- بیان یکی از بهترین روش های امر به معروف و نهی از منکَر و تبیین کیفیت تأثیر آن 104
- اشاره 104
- الف. راه مثبت 107
- اشاره 109
- ب. راه منفی 109
- رفع یک شبهه 111
است و دیر یا زود باید دست از تجاوزات و زیاده طلبی های نامشروعِ خود، بردارد.
توهّمِ ضرر بر جان و مال
4. چهارمین عاملی که منشأ عدمِ اقدامِ برخی نسبت به وظیفه ی امر به معروف و نهی از منکر می شود، ترسِ بی جا بر جان و مال است. چه بسا اشخاصی که دچارِ توهّم بوده و بی مورد فکر می کنند اگر اقدام به امر به معروف و نهی از منکر کنند، کسانی که موردِ امر و نهی قرار گرفته اند، دشمنی آنان را به دل گرفته و به آنان ضربه خواهند زد و یا فکر می کنند در داد و ستدها طرف های معامله ی خود را از دست خواهند داد. در حالی که این ها توهّم های بی جایی می باشد که شیطان برای انسان بر می سازد تا او را از انجام وظیفه اش منصرف کند. در حقیقت اگر کسی با رعایتِ شرایطِ امر به معروف و نهی از منکر و با رعایتِ رفق و مدارا، پند و اندرزِ نیکو و با عملِ صالحِ خود، خطاکاران را ارشاد و امر به معروف و نهی از منکر نماید، محبوبیت بیشتری نزد مردم یافته و مردم در معاملات، سراغ او بیشتر رفته و بر او اعتماد می کنند. بدین جهت در روایت آمده است: