دو فرمان الهی برای امت برتر : گفتاری فشرده و جامع پیرامون امر به معروف و نهی از منکر صفحه 57

کسی که روزه دار است و فراموش کرد و چیزی خورد یا آشامید، به خاطرِ آن که فراموش کرده است، روزه ی خود را افطار نکند، این رزقی بود که خداوند روزی او کرد، پس روزه اش را به پایان بَرد.

بلی در این جا هم اگر کسی نمی داند که مثلاً فلان چیز موجبِ بطلانِ روزه می شود، باید به او تعلیم داد و حتّی تذکّر داد که تعلّمِ احکامِ موردِ ابتلا واجب است.

لزومِ نهی از منکَر در برخی شبهاتِ موضوعیه

البتّه در امورِ مهمّی که می دانیم شارعِ مقدّس، راضی به انجامِ آن حتّی از رویِ جهل نیست، باید در اشتباهاتی که از غیرِ جهتِ ندانستنِ حکم است نیز افراد را از اشتباه درآورد تا مبادا خلافِ غرَضِ شارع، محقّق شود؛ مثلاً ممکن است کسی نداند پشت دیوار، انسانی نشسته است و او درصدد است سنگِ بزرگی را از بام به زیر اندازد که موجبِ کشته شدنِ آن شخص می شود، باید به فردِ رویِ بام تذکّر داد که در این جا کسی هست که در معرضِ آسیبِ جانی می باشد و آن فرد هم باید توجّه کند. گفته شده است مشهورِ