دو فرمان الهی برای امت برتر : گفتاری فشرده و جامع پیرامون امر به معروف و نهی از منکر صفحه 61

درباره ی اعمالِ بدِ کسی از شما، به شما خبر می رسد، بر او انکار نمی کنید و از او دوری نمی نمایید و او را موردِ اذیّت قرار نمی دهید تا عملِ زشتِ خود را ترک کند.

ج. اصرارِ بر گناه

شرطِ سومی که فقهای بزرگوار برای امر به معروف و نهی از منکر ذکر فرموده اند این است که بدانیم شخصی که معروف را ترک کرده یا منکَری را انجام داده از کردار زشتش پشیمان نشده بلکه مصمّم بر کردار خود است و بر آن پافشاری دارد و اگر شرایط فراهم باشد، آن کار را ادامه می دهد.

بنابراین اگر او خود به خود از کارش پشیمان باشد دیگر امر به معروف و نهی از منکَر جا ندارد؛ زیرا غَرَض و نتیجه ای که با امر به معروف و نهی از منکر به دنبالش بودیم یعنی بازداشتنِ از ارتکاب حرام و جلوگیری از ترکِ واجبات حاصل شده است. در روایت آمده است:

فَإنِ اتَّعَظُوا و إلَی الحَقِّ رَجَعُوا فَلا سَبِیلَ عَلَیهِم؛(1)