دو فرمان الهی برای امت برتر : گفتاری فشرده و جامع پیرامون امر به معروف و نهی از منکر صفحه 84

فرمودند: او را حبس کن؛ عرض کرد انجام داده ام و مشکل رفع نشده است؛ فرمودند: ممانعت کن از این که دیگران بر او وارد شوند؛ عرض کرد، این کار را هم انجام داده ام اثر نبخشید؛ فرمود: او را در بند کن. سپس اضافه فرمود:

فَإنَّک لاتَبَرُّهَا بِشَی ءٍ أفضَلَ مِن أن تَمنَعَهَا مِن مَحَارِمِ اللَّهِ عَزَّوجَلّ؛(1)

همانا به هیچ چیز نسبت به او نیکی نخواهی کرد که برتر باشد از ممانعتِ او از ارتکابِ حرام های خداوند عزّوجلّ.

مواردِ إعمال قدرت در امر به معروف و نهی از منکَر

از روایتِ فوق و سایر روایات استفاده می شود که انکار به إعمال قدرت نیز در صورتِ تحقّق بقیّه ی شرایط، جایز است. می توان گفت در جایی که انکار به ید، احسانِ محض باشد بدون آن که ضرر و ایذایی بر فاعلِ گناه لازم آید و با ممانعت عملی فقط فرد از انجام گناه بازداشته شود، به مقتضای روایات گذشته و