پیشوایان هدایت : شکافنده علوم، حضرت امام محمدباقر علیه السلام جلد 7 صفحه 258

برای انجام دادن وظیفۀ اصلی و رسیدن به آن هدف نهایی که انسان برای آن آفریده شده و عبارت از حمل امانت الهی،رساندن آن به همۀ مردم و استوار ساختن اصول و بنیادهای آن در جامعه می باشد برسند.آن حضرت از پیروان خود انتظار داشت تا به افق های دوردست و همّت های بالا سر بکشند تا ارزش های معنوی در همۀ امور مالی آن ها حاکم شده،و دیگر به دنبال شهوات نفسانی راه نیفتاده و مشغول به سیر کردن جنبه های نفسانی نشوند.آن حضرت در این رابطه فرموده اند:

همانا اهل تقوا کسانی هستند که از دیگران بی نیازند.اندکی از زندگی دنیا آنان را از طلب دنیا بی نیاز می نماید.آنان کسانی هستند که مخارج زندگی آنان آسان و کم است...آنان کسانی هستند که شهوات و لذّت های خود را برای جهان آخرت به تأخیر انداخته اند (1).

آن حضرت در یکی از دعاهای خود اهدافی را که هر انسانی باید از طلب رزق وروزی داشته و حدّ و حدود طلب رزق وروزی را بیان نموده و بر این مطلب که باید میان طلب روزی و ارزش های معنوی توازن برقرار باشد این گونه تأکید نموده اند که:

«...اسألک اللهمّ الرّفاهیه فی معیشتی ما أبقیتنی،معیشه اقوی بها علی طاعتک،و أبلغ بها رضوانک،و أصیر بها بمنّک الی دار الحیوان،و لا ترزقنی رزقا یطغینی،و لا تبتلنی بفقر أشقی به،مضیّقا علیّ،أعطنی حظا وافرا فی آخرتی،و معاشا واسعا هنیئا مریئا فی دنیای...»؛خداوندا،از تو رفاه در معیشتم را تا روزی که زنده هستم می خواهم،تا معیشت و زندگانی من به گونه ای