امر به معروف و نهی از منکر: دو فریضه برتر در سیره معصومین علیهم السلام جلد 2 صفحه 37

خویش را از غلاف بیرون کشید و زن را تهدید کرد و فرمود: نامه را بیرون آور و گرنه، همین جا تو را گردن خواهم زد. زن جاسوس که به شدت تحت تأثیر این تهدید قرار گرفته بود، بی درنگ به دروغگویی خود اعتراف کرد و آن گاه دست به میان موهای بافته شدۀ خود فرو برد و از میان آنها نامه را بیرون آورد و به آنان تسلیم کرد. آنان نامه را که سند رسوایی فرد خیانتکار و عامل نفوذی دشمن بود، به خدمت رسول اکرم(صلّی الله علیه و آله ) آوردند .(1)

3. تهدید به عذاب الهی

برخی انسانها چشم دل خویش را بر تمامی استدلالها و برهان ها می بندند و حتی عاطفۀ انسانی خویش را در برابر جریانات زندگی، به فراموشی می سپرند و تبدیل به موجوداتی می شوند که تنها خویش و منافع زودگذر مادی خود را می بینند و از خدا و قضاوت تاریخ، ترسی ندارند. در این صورت، تنها شیوه ای که می تواند این گروه را از تخت تفرعن و لجاجت خویش پایین آورده، در مقابل حقیقت، به تسلیم وادار سازد، آن است که به عذاب دردناک الهی، تهدید شوند و آثار این عذاب را با چشمان خود ببینند.

وقتی پیامبر اکرم(صلّی الله علیه و آله ) وفات یافت، عده ای برای دست یافتن به قدرت و مقام، تمامی پیمان ها را زیر پا گذاشته، چشم خویش را بر تمامی برهان ها و استدلال ها بستند. آنان با عاطفۀ انسانی خویش نیز وداع کرده، با کمال جسارت به در خانۀ امیرالمؤمنین(علیه السّلام) آمدند تا او را نیز با خود همراه کرده، به زور از آن حضرت، بیعت بگیرند و در این راه، از هیچ جرم، جنایت و خشونتی پرهیز نکردند و امیرالمؤمنان(علیه السّلام) را با وضعی جانگداز، به طرف مسجد رسول الله(صلّی الله علیه و آله ) بردند.

در این صورت، برای وادار کردن این گروه باطل گرا، به گردن نهادن به حقیقت و یا حداقل ستیز نکردن با مجسمۀ حقیقت، علی بن ابی طالب(علیه السّلام) چه باید کرد؟