امر به معروف و نهی از منکر: دو فریضه برتر در سیره معصومین علیهم السلام جلد 2 صفحه 59

امام سجاد(علیه السّلام) برای مبارزه با طاغوت های حاکم، دو راه را برگزید؛ دعا و گریه. او با این دو سلاح، به جنگ حکومت جائر اموی رفت و با تلطیف احساسات و تحریک عواطف، انسانها را به شناخت و طرفداری از حق فرا می خواند و به خروش بر ضد باطل وا می داشت.

امام صادق(علیه السّلام) فرمود: آنان که بسیار گریستند، پنج نفر بودند؛ آدم، یعقوب، یوسف، فاطمه زهرا و علی بن الحسین: و امّا علی بن الحسین(علیه السّلام)، بیست سال بر امام حسین(علیه السّلام) گریه کرد. هرگز غذا پیش او نیاوردند؛ مگر آنکه گریست؛ تا آنکه غلام آن حضرت عرض کرد: ای پسر رسول خدا! فدایت گردم! می ترسم به واسطۀ این همه گریه، از بین بروی.

حضرت فرمود: همانا من اندوه و شکایت خویش را به خدای خویش وا می گذارم و من مسائلی را می دانم که شما از آنها آگاه نیستید. هرگز شهادت فرزندان فاطمه(علیهاالسّلام) را یاد نمی آورم؛ مگر اینکه گریه ام می گیرد .(1)

3. ثواب عزاداری

انبوهی از روایات اسلامی از فضیلت گریه بر امام حسین(علیه السّلام) خبر می دهند و ثوابهای بسیار بزرگی را برای این عمل، بیان می کنند. بدون شک یکی از اسرار این دعوت به گریه و ناله، زنده کردن معروف بزرگ «ولایت» و رسوا نمودن منکر عظیم «غصب ولایت» است.

اگر چه گریه بر ابا عبدالله(علیه السّلام)، اسرار فراوانی دارد و اصولا استمرار اسلام ناب محمدی(صلّی الله علیه و آله ) در گرو همین گریه ها و عزاداری ها بوده است و به واسطۀ همین عزاداریها، افراد بسیاری اصلاح شدند و منکرات بسیاری از بین رفتند، امّا شاید مهمترین هدف این عزاداریها و گریه ها، بازنگری در تاریخ صدر اسلام و ریشه های حادثۀ کربلا باشد؛ تا انسانها متوجه شوند که ریشۀ همه این مسائل،