امر به معروف و نهی از منکر در آینه اجتهاد صفحه 168

1- در این بخش، از نوشته های جناب آقای قرائتی استفاده شده است.

عوامل بازدارنده از ارتکاب منکر و محرک برای انجام دادن معروف است. آیات و روایات بسیاری به معرفی جایگاه رفیع انسان پرداخته اند؛ مانند:

1. انسان جانشین خدا است: (إِنِّی جَاعِلٌ فِی الأَرْضِ خَلِیفَهً)؛(1) (همانا من روی زمین جانشینی خواهم آفرید).

2. انسان مسجود فرشتگان است: (فَسَجَدَ الْمَلآئِکَهُ کُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ )(2) (پس فرشتگان، همگی سجده کردند).

3. روح الهی در انسان حلول کرده است: (وَنَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی )؛(3) (از روح خویش در او دمیدم).

4. خداوند به هنگام آفرینش او خود را ستوده است: (فَتَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ)؛(4) (پس بزرگ است خدا که نیکوترین آفریننده است).

5. خداوند همه چیر را مسخّر انسان کرده است: (سَخَّرَ لَکُم مَّا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ)؛(5) (رام کرد برای شما آن چه در زمین و آسمان است).

6. معلم او خدا است: (وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاء)؛(6) (اسم ها را به آدم آموخت).

7. خداوند بر فرشتگان مباهات می کند.

8. انسان قدرت تصرف در عالم هستی را دارد: (وَأُبْرِئُ الأکْمَهَ والأَبْرَصَ وَأُحْیِی الْمَوْتَی بِإِذْنِ اللّهِ)؛(7) (و به خواست و فرمان خدا نابینای مادرزاد و پیسی را بهبود می بخشم و مرده را زنده می کنم).