امر به معروف و نهی از منکر در آینه اجتهاد صفحه 202

1- دلائل النبوه، ج5، ص385.

2- صحیح ابن خزیمه، ج1، ص82، ح159.

بگیرید و سخت گیری نکنید.(1)

واکنش در برابر سخنان نابه جا درباره دین

در سیره رسول خدا(صلّی الله علیه و آله ) همان اندازه که امر به معروف و نهی از منکر، ارزشمند و واجب است، اگر شرایط آن فراهم نباشد، این عمل، مذموم و نهی شده است؛ زیرا آثار منفی در پی دارد. امام صادق(علیه السّلام) می فرماید:

به رسول خدا(صلّی الله علیه و آله ) عرض شد: مردی مجروح شد و در همان حال، جنب شد. برخی از باب امر به معروف، به او گفتند: غسل کن. او نیز چنین کرد و بیمار شد و در گذشت. رسول خدا(صلّی الله علیه و آله ) پس از شنیدن این خبر فرمود: قتلوه قتلهم الله؛ او را کشتند، خدا آنان را بکشد.(2)

اهتمام به امر به معروف و همسایگان

امر به معروف و نهی از منکر، در موارد مختلف، از نظر اهمیت، متفاوت است؛ از این رو، در روایات تأکید شده است که انجام دادن این فریضه، در مورد همسایگان، اهمیت بیش تری دارد.

ب. امر به معروف و نهی از منکر، در سیره امیرمؤمنان(علیه السّلام)

نهی از بدعت

از جمله بدعت ها پس از رسول خدا(صلّی الله علیه و آله ) این بود که نمازهای نافله، به جماعت خوانده می شد. امام علی(علیه السّلام) در کوفه از این بدعت نهی کرد و به امام حسن (علیه السّلام)دستور داد که در کوچه های مدینه فریاد بزند:

در ماه رمضان نباید در مساجد، نمازهای نافله را به جماعت بخوانند.(3)

اما به علت وجود برخی مصالح، بعدا از این نهی، صرف نظر کرد. در همین باره نقل شده است:

امیرمؤمنان مردی را دید که پیش از ظهر، مشغول خواندن نافله ای به نام