عاشورا تجلی دوستی و دشمنی صفحه 175

در مورد حسین بن علی علیهما السلام که مظهر دوستی و محبّت است نقل شده که از هیچ زنی شیر نخورد حتی از مادرش صدیقه کبری علیها السلام. تا اینکه پیامبر خداصلی الله علیه وآله انگشت مبارکشان را در دهان حسین علیه السلام گذاشت و او می مکید و تا دو سه روز نیازی نداشت. در نتیجه گوشت امام حسین علیه السلام از گوشت پیامبر خداصلی الله علیه وآله رویید.(1)

امام حسین علیه السلام محبّت شدیدی به پیامبر خداصلی الله علیه وآله داشت همان گونه که رسول خدا محبّتش را نثار حسین می کرد. روزی در میان کوچه دست ها را باز کرد، حسین عزیزش را گرفت یک دست زیر چانه او گذارد و دستی پشت سر، آن گاه لب ها را بر لب هایش گذارد و بوسید، سپس فرمود: «حسین از من است و من از حسین، خدا دوست می دارد هر کس حسین را دوست بدارد.»(2)

امام حسین علیه السلام نیز که مظهر صفا و محبّت است، روز عاشورا وقتی نگاه کرد طفل شیرخوار در فراق حسین علیه السلام نالان است و نیاز به محبّت دارد، در آن شرایط سخت او را در آغوش گرفت تا عواطف را نثارش کند و او را ببوسد، ولی دشمن اجازه نداد و طفل در آغوش پدر به شهادت رسید.(3) طفل شیرخوار هم علاقه و محبّت به پدر را از شیر مادری داشت که سر تا پای وجودش عشق به امام حسین علیه السلام بود.

1- 162. بحار الانوار: ج 44 / ص 198؛ «عن أبی عبد اللَّه علیه السلام قال: لم یرضع الحسین من فاطمه علیها السلام ولا من انثی کان یؤتی به النبی صلی الله علیه وآله، فیضع إبهامه فی فیه فیمصّ منها ما یکفیه الیومین والثلاث، فنبت لحم الحسین علیه السلام من لحم رسول اللَّه صلی الله علیه وآله.»
2- 163. بحار الانوار: ج 43 / ص 271؛ «عن یعلی العامری أنّه خرج من عند رسول اللَّه صلی الله علیه وآله إلی طعام دعی إلیه، فإذا هو بحسین یلعب مع الصبیان، فاستقبل النبی صلی الله علیه وآله أمام القوم، ثمّ بسط یدیه فطفر الصبیّ هیهنا مرّه وهیهنا مرّه وجعل رسول اللَّه یضاحکه حتّی أخذه، فجعل احدی یدیه تحت ذقنه والأخری تحت قفاه ووضع فاه علی فیه وقبّله، ثمّ قال: حسین منّی وأنا منه، أحبّ اللَّه من أحبّ حسیناً، حسین سبط من الأسباط.»
3- 164. بحار الانوار: ج 45 / ص 46؛ «دعا ابنه عبد اللَّه قالوا: فجعل یقبّله وهو یقول: ویل لهؤلآء القوم إذا کان جدّک المصطفی خصمهم والصبیّ فی حجره إذ رماه حرمله بن کاهل الأسدی بسهم فذبحه فی حجر الحسین علیه السلام، فتلقّی الحسین علیه السلام دمه حتی امتلأت کفّه، ثمّ رمی به إلی السمآء.»