عاشورا تجلی دوستی و دشمنی صفحه 261

فَاِذا مَرَرْتَ بِقَبْرِهِ

فَأَطِلْ بِهِ وَقْفَ المَطِیَّهِ

وَ اَبْکِ المُطَهَّرَ لِلْمُطَهَّرِ

وَ المُطَهَّرَهِ النَّقِیَّهِ

کَبُکاءِ مُعَوَلَهٍ اَتَتْ

یَوْمَاً لِواحِدِهَا المَنِیَّهِ

برو به کربلا سر مزار حسین علیه السلام و به آن استخوان های پاک بگو، پیوسته از باران رحمت حق سیراب باشید وقتی که گذرت به مزار حسین علیه السلام افتاد، چون شتران در برابرش زانو بزن و درنگ و تأمّل کن و بر آن پاکمرد، فرزند رادمرد پاکنماد و پسر صدیقه طاهره که پاک زنی پیراسته است، مثل مادر مهربانی که بر مرگ فرزندی از فرزندانش می گرید، گریه کن.

می گوید: دیدم اشک از چشمان مبارک امام صادق علیه السلام بر رخسارش جاری شد و صدای گریه و شیون از خانه امام علیه السلام بلند شد.(1)

حضور ائمه علیهم السلام بر بالین مؤمن

ابوبصیر می گوید: به حضرت صادق علیه السلام عرض کردم: فدایت شوم! آیا هنگام جان دادن، مؤمن از قبض روح خود ناراحت است؟ حضرت فرمود: سوگند به خدا که چنین نیست. عرض کردم: چگونه تصور می شود که چنین نباشد؟ حضرت فرمود: چون زمان قبض روح مؤمن می رسد، رسول خدا و اهل بیت او حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب و حضرت فاطمه و امام حسن و امام حسین و بقیه امامان علیهم السلام نزد او حاضر می شوند. و دیگر آنکه جبرائیل و میکائیل و اسرافیل و عزرائیل حاضر می شوند.