عاشورا تجلی دوستی و دشمنی صفحه 264

به او می کند که علاوه بر آنکه خود او می شنود، تمام کسانی که در حضور او هستند می شنوند:

یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ المُطْمَئِنَّهُ إِلی مُحَمَّدٍ وَوَصِیِّهِ وَالأَئِمَّهِ مِنْ بَعْدِهِ اِرْجِعِی إِلی رَبِّکِ راضِیَهً بِالْوِلایَهِ مَرْضِیَّهً بِالثَّوَابِ فَادْخُلِی فِی عِبادِی مَعَ مُحَمَّدٍ وَاَهْلِ بَیْتِهِ وَادْخُلِی جَنَّتِی غَیْرَ مَشُوبَهٍ.

ای نفسی که در برابر محبّت و ولایت و پذیرش امارت و حکومت محمد و وصیّ اش و ائمّه طاهرین بعد از وصی اش، آرام گرفتی و سکونت دل حاصل کردی و در مقام امن و امان آنها در آمدی، رجوع کن به پروردگارت در حالی که راضی هستی به ولایت و مورد پسند و اختیار خدا واقع شدی به افاضه ثواب، پس داخل شو در زمره بندگان خاصّ من، محمّد و اهل بیت او، و داخل شو در بهشت خالص و پاک، بدون کمترین شائبه کدورت و ناراحتی و رنجی که تو را آزار دهد.(1)

دیدار دوست و لحظه فراق در کربلا

عاشورا که نمایش دوستی و محبّت است، جلوه هایی از ثمرات دوستی در لحظه فراق از خود به یادگار گذارده است.

جوانی که حدود بیست و هفت سال بیشتر از عمر او نمی گذرد، آن چنان پیوند دوستی و محبّت با رسول خداو اهل بیتش علیهم السلام دارد که حتی در قیافه و اخلاق