عاشورا تجلی دوستی و دشمنی صفحه 305

مردم وقتی دیدند می گویند: این بنده یک گناه هم ندارد. سپس خداوند دستور می دهد او را به بهشت ببرند. امام باقرعلیه السلام فرمود: البته این در مورد گناه کاران از شیعیان ما می باشد.(1)

محبّت و دوستی و پیروی از خاندان رسالت سرمایه بزرگی است که وقتی بر معصیت و گناه هم وارد شود آن را تبدیل به حسنات و نیکی ها می نماید، البته این نکته مورد غفلت نیست که انسانِ شیفته اهل بیت علیهم السلام دست به هر خلافی نمی زند به امید اینکه دوستی اهل بیت علیهم السلام را در دل دارد، زیرا محبّت به او اجازه نمی دهد که در مقابل محبوب، خود را آلوده به معصیت و گناه نماید. انسان در مقابل دوست، پاکیزگی را هدیه می برد. نه اینکه با دلی آلوده با او مواجه شود. بله گاهی که انسان دچار غفلت می شود و دوست را فراموش می کند آن لحظه فراموشی، لغزش ها به سراغش می آید و نامه اعمال را با معصیت و گناه، تیره و تار می نماید، ولی محبوب، این لغزش ها را جبران و تبدیل به حسنات می نماید.

دوست بدون حساب به بهشت می رود

عشق و محبّت خدا و اولیایش ممکن است به مرحله ای برسد که انسان، روز قیامت معطلی حساب را نداشته باشد و اصلاً در صف حساب قرار نگیرد، مگر می شود آن انسانِ شیفته علی علیه السلام که حاضر نیست لحظه ای از مولایش جدا شود