سربازان خورشید صفحه 14

علی اکبر دهخدا درباره فرهنگ این چنین می گوید: «فرهنگ در فارسی از «فر» و «هنگ» ترکیب یافته است. «فر» پیشوند است، به معنای جلو، پیش، بالا؛ و «هنگ» از ریشه اوستایی است به معنای کشیدن؛ بنابراین، فرهنگ یعنی بالا کشیدن و اعتلا بخشیدن.»(1)

در واقع، «فرهنگ» مجموعه ای از سنت ها، قوانین، مقررات، باورها، آداب و رسومی است که اخلاق، افکار و احساسات فردی و اجتماعی گروهی از مردم را تشکیل می دهد، که پای بندی آنان بدین امور باعث می شود تا با گروه های اجتماعی دیگر متفاوت باشند.

فرهنگ، منشأ دگرگونی ها و تحولاتی است که در بستر جامعه ظهور و بروز دارد؛ به منزله قلبی تپنده است که در تمامی رگ های جامعه، تحرک، پویایی و تلاش را پمپاژ می کند. مسیرهایی را که جوامع مختلف می پیمایند، بر اساس «فرهنگی» است که در پیش گرفته اند.

اگر تاریخ هر قومی را به آرامی ورق بزنیم، آنچه در مقابل چشمانمان خودنمایی می کند، آداب و رسوم و فرهنگ آن قوم است که به مردمان آن قوم هویت و اصالت می بخشد. مردمان هر قومی در گرو عمل به آداب و