سربازان خورشید صفحه 265

درباره «شهید صیاد شیرازی» نقل شده است:

اوایل جنگ بود. در جلسه ای، بنی صدر بدون «بسم الله» شروع کرد به حرف زدن. نوبت که به صیاد رسید، به نشانه اعتراض به بنی صدر که آن زمان فرمانده کل قوا بود گفت: «من در جلسه ای که اولین سخنرانش، بی آن که نامی از خدا ببرد حرف بزند، هیچ سخنی نمی گویم.»(1)

درباره «حاج احمد متوسلیان» نیز این طور نقل شده:

حوالی ظهر روز سوم خرداد سال1361، ایشان فاتحانه وارد خرمشهر شد و خبر پیروزی و آزادی شهر را به وسیله بی سیم اعلام کرد. عصر همان روز، با قیافه ای سر تا پا خاکی و با چشم هایی که از شدت بی خوابی، پف کرده بود، در جمع رزمندگان حاضر شد و سخنرانی کرد: «بچه ها! به والله قسم، معجزه بود. بروید خدا را شکر کنید که چنین محبتی به ما کرد! یک وقت نگویید ما شکستشان دادیم، ما شهید شدیم، ما شهر را آزاد کردیم؛ این خدا بود که هدایتمان کرد. این خدا بود که شهر را آزاد کرد.»(2)