سربازان خورشید صفحه 277

شهدا و رزمنده ها نیز از این گوهر گران بها، بهره های فراوانی بردند. جلسات آموزش و قرائت قرآن در جبهه ها رنگ و بوی خاصی داشت و اعتقاد به قرآن و تلاوت آن، موجب سبکیِ روح رزمندگان می شد. آنان بین کتاب خدا و امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف، دو یادگار گران بهای پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، جدایی نینداختند؛ پروانه وار به دور این دو گوهر درخشان چرخیدند تا این که خود نیز به منبعی درخشان از نور تبدیل و شمع محفل بشریت شدند.

در این جا به جلوه هایی از انس شهدا با قرآن اشاره می شود.

در بین رزمنده ها و در مواقعی خاص، برخی آیه ها زبانزد و مشهور بود؛ از جمله آیه 9 سوره «یس»:

((وَ جَعَلْنا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدّاً وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدّاً فَأَغْشَیْناهُمْ فَهُمْ لایُبْصِرُونَ))؛ و پیش روی آنان، حائل و سدّی و پشت سرشان نیز حائل و سدّی قرار دادیم، و به طور فراگیر آنان را پوشاندیم؛ پس هیچ چیز را نمی بینند.

«شهیدعلی عابدینی» آن قدر با قرآن و این آیه در هنگام رزم مأنوس بود که بین هم رزمانش به «حاج آقا وجعلنا» معروف بود. او در عملیات، با صدای بلند این آیه را می خواند و شجاعانه به قلب دشمن یورش می برد. می گفت: «حدیث داریم هر کس این آیه را بخواند، از دید دشمن محفوظ است.»(1)