سربازان خورشید صفحه 74

ج) با فرماندهان و دیگر رزمنده ها

پاک ترین دوستی ها و رفاقت ها در خاطرات شهدا و رزمندگان دفاع مقدس منعکس شده است. اگر درباره یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف می خوانیم که: «اشداء علی الکفار رحماء بینهم»، این ویژگی بین رزمنده ها به زیبایی مشهود بود؛ هرچند در مقابل دشمنان شجاعت، رشادت و خشم مقدسی داشتند، ولی میان فرماندهان و دیگر رزمند ها روحیه اتحاد، هم دلی و برادری، پررنگ تر از تمام عناوین و القاب بود. انس و الفت معنوی در بین رزمنده ها، آن قدر زیاد بود که در بسیاری از مواقع مشخص نمی شد که کدام یک فرمانده یا بسیجی و کدام یک ارتشی یا سپاهی است!

رابطه رزمنده ها با فرماندهان، رابطه سرباز و فرمانده نبود، بلکه رابطه مرید و مرادی بود. آن ها همگی خود را سرباز امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف می دانستند و زمانی که فرماندهی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را برای خود پذیرفته بودند، دیگر پست و مقام برای آنان معنایی نداشت؛ به همین جهت، رابطه ای صمیمانه و معنوی بین تمامی رزمنده ها مشاهده می شد.

درباره خصوصیات اخلاقی «شهیدمحمدتقی صلبی»، که فرماندهیِ گردان علی بن ابی طالب علیه السلام از لشکر 25 کربلا را بر عهده داشت، این طور بیان شده: «وقتی بچه ها برای تمرین غواصی به آب می زدند و برمی گشتند، با دست خود عسل در دهان آن ها می گذاشت و بر پیشانی آن ها بوسه می زد.»(1)