عمره صفحه 24

1- 102) الصحیح من السیره جلد1 صفحه 120.

2- 103) سفینه البحار (خدج).

3- 104) تاریخ پیامبر اسلام، دکتر آیتی صفحه 64. در «سفینه البحار» مهریه، مبلغ دیگری بیان شده است، و در بیان دیگری می خوانیم که حضرت خدیجه (علیهاالسلام) درجلسه ای که برای گفتگو تشکیل شده بود فرمود: مهریه من از مال خودم پرداخت و به عهده خودم است.

4- 105) سفینه البحار.

5- 106) سفینه البحار.

6- 107) حجون» تقریباً در یک کیلومتری مسجدالحرام و امروز در قلب شهر مکه و قبرستان ابوطالب در همان محله است.

خدیجه (علیها السلام) کسی بود که امام حسین(علیه السلام) بر سر قبر او آمد و گریست و مشغول نماز و مناجات شد، سپس دست به دعا برداشت.

34- پیمان خدیجه

عمره » پیمان خدیجه

در اینجا مناسب است، زنانی که توفیق زیارت خانه خدا را پیدا کرده اند، توجه بیشتری نموده تا با تاریخ و کمالات حضرت خدیجه (علیها السلام) بیشتر آشنا شوند و بر مزار آن بانو، پیمان ببندند که همچون خدیجه (علیها السلام) در ایثار مال و جان، کوتاهی ننمایند. اکنون که سخنی از خدیجه (علیها السلام) داشتیم، لازم است، چند کلمه ای هم درباره ابوطالب بنویسیم، زیرا قبر این بزرگوار در کنار قبر پاک آن بانوی

اسلام است.

35- ابوطالب (علیه السلام)

عمره » ابوطالب (علیه السلام)

یکی از وظایف انسانی و مذهبی زائران خانه خدا، زیارت قبر مطهر حضرت ابوطالب (علیه السلام) است، ابوطالب (علیه السلام)، عموی رسول خدا (صلّی اللَّه علیه وآله) و پدر بزرگوار حضرت علی (علیه السلام) بود.

او کسی است که پیامبر اکرم (صلّی اللَّه علیه وآله) درباره اش فرمود: «یا عَمِّ! رَبَّیْتَ صَغیراً و کفلتَ یَتیماً و نَصْرتَ کَبیراً فَجَزاکَ اللَّهُ عَنّی خَیْراً»(1).

عموجان، در کودکی تربیتم نمودی، در یتیمی کفالتم فرمودی و در بزرگی یاریم کردی، خداوند پاداش خیر این همه زحمت که برایم کشیدی به تو مرحمت فرماید.

ابوطالب (علیه السلام)؛ بزرگ مکّه و قریش، با زبان و قدرت از رسول خدا (صلّی اللَّه علیه وآله) حمایت می کرد تا جایی که حضرت را بر فرزندان خود، مقدم می داشت. در تهدیداتی که نسبت به پیامبر (صلّی اللَّه علیه وآله) با جمعی از یارانش در محاصره اجتماعی و اقتصادی قرار گرفته بودند، ابوطالب (علیه السلام) شبها جای خواب رسول خدا (صلّی اللَّه علیه وآله) را عوض می کرد و فرزندش علی

(علیه السلام) را به جای او می خواباند که اگر سوء قصدی پیش آمد، جان رسول خدا(صلّی اللَّه علیه وآله) در سلامت باشد(2) و در مواردی شخصاً، شمشیر دست می گرفت و از حضرت پاسداری می کرد و کفار، همین که بزرگ مکّه و قریش را حامی پیامبر(صلّی اللَّه علیه وآله) می دیدند از حرکات ایذایی خود صرف نظر کرده، متفرق می شدند(3).