پیشوایان هدایت : خاتم اوصیا بقیه الله، حضرت امام مهدی علیه السلام جلد 14 صفحه 276

سختگیری آن حضرت با خود و نرمخویی او با امت

سیرۀ حضرت مهدی -عجّل اللّٰه فرجه -در بارۀ خود و امتش دقیقاً تجسم عینی حاکم نمونۀ اسلامی است که حکومت برای او تنها وسیله ای برای خدمت به مردم و هدایت آنان است نه منبعی برای کسب درآمدهای کلان، ستمگری، سوء استفاده از اموال عمومی و به بردگی کشیدن مردم. آن بزرگوار تصویر همان حاکمی را احیا می کند که پیش از او دو جد گرامیش یعنی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و جانشینش حضرت علی علیه السلام آن را به بهترین شکل پیاده کرده اند.

سیرۀ آن حضرت نسبت به خود این گونه است: لباسش جز لباس خشن و خوراکش جز نان جو خشک و خالی نیست. (1) و او کسی است که «از خداوند می ترسد، سنگی بر سنگ نمی گذارد و جز برای اقامۀ حد الهی در حکومتش تازیانه ای بر کسی نواخته نمی گردد» (2) اما با امت خود «رئوف و مهربان» است و او را به این صفت خوانده اند که: «گویا فقیران را از اموال و عطایا بی نیاز می کند» (3)، وی دارای سعۀ صدر بسیار بوده امت او را پناهگاه و ناجی خود می دانند و چون زنبورهای عسل که به ملکۀ خود پناه می برند بدو پناهنده می شوند. (4) یا همچون زنبورهایی

1- (1)) . ر.ک کافی 1 / 411، اثبات الهداه 3 / 515.
2- (2)) . ملاحم ابن طاووس: 132.
3- (3)) . فتن ابن حماد/ 98، عقد الدرر/ 227.
4- (4)) . ابن حماد/ 99، سیوطی، الحاوی 2 / 77.