ترجمه الجمل و العقود فی العبادات صفحه 130

اما ایامی که روزه در آن متعین نباشد، پس هر گاه یکی از مفطرات مذکور، با آن تصادف نماید روزه آن روز باطل گردد ولی کفاره گردن گیر وی نشود: و این، مانند روزه قضای واجب، یا روزه مستحب، و امثال آن است.

و اما آن چه امساک و خودداری از آن واجب، گو اینکه مفسد روزه نمی باشد:

کلیه محرمات و اعمال قبیحه است بجز آن چه یاد کردیم، چه این که به احترام روزه اجتناب از آنها مؤکدتر است.

اما آن چه امساک از آن استحباب دارد دوازده امر است: 1- انفیه کشیدن [1] 2- سرمه کردن به آن چه در آن صبر و عنبر و مشک است. 3- خون گرفتن به وجهی که موجب ضعف گردد [2]. 4- استحمام نمودن به طوری که منجر به ضعف گردد 5 و 6- بوییدن گل نرگس، و گیاههای خوشبوی. 7- شاف کردن با اشیاء جامد 8- قطره چکانی روغن در گوش. 9- تر کردن جامه بر تن. 10- 12 بوسیدن [3]

قی کردن از روی عمد را در ردیف آن چه باعث قضاء بدون کفاره است نیاورده با این که در نهایه و خلاف، آن را ذکر نموده و در خلاف می گوید: إبن عباس و إبن مسعود آن را مفطر نمی دانند عطا و ابو ثور آن را موجب قضا و کفاره و سایر

فقها مانند امامیه آن را فقط موجب قضا می دانند. [1]- شافعی انفیه را در صورتی که به دماغ برسد باعث بطلان روزه می داند. [2]- حجامت کردن را احمد، داود، اوزاعی، اسحاق بن راهویه، مفطر روزه و مالک، شافعی، سفیان ثوری مکروه و ابو حنیفه و اصحابش نه مفطر و نه مکروه می دانند. [3]- مؤلف، در خلاف بوسیدن را تنها برای جوان مکروه دانسته نه برای پیر و این قول