ترجمه الجمل و العقود فی العبادات صفحه 146

می باشد: یا بهبودی می یابد، یا می میرد، و یا مرض وی تا ماه رمضان دیگر، ادامه پیدا می کند:

1- پس اگر بهبودی یابد قضای روزه های فوت شده بر وی لازم است.

و اگر قضا ناکرده بمیرد بر ولی او واجب است که آن را از جانب وی قضا کند. و ولی بزرگترین فرزندان ذکور او است. و چنانچه آنان، متعدد و همه در یک سن قرار داشته باشند قضای روزه را باید هر کسی به سهم خود به جا آورد. یا این که بعضی از آنان همه آن را انجام دهند تا از بقیه ساقط گردد. و اگر نمیرد و نیت قضا داشته باشد و بدون تقصیر و کوتاهی در ترک قضاء، ماه رمضان بعد سر رسد، ماه اخیر را روزه می گیرد و ماه اول را قضا می نماید. و بر وی کفاره ای نخواهد بود. و اگر از روی سستی و کوتاهی آن را تأخیر انداخته باشد ماه فعلی را ادا و گذشته را قضا می نماید و برای هر روز دو مد گندم، و دست کم یک مد، صدقه می دهد.

2- و چنانچه تا فرا رسیدن رمضان دیگر بهبودی نیابد ماه حاضر را روزه گیرد و بعوض ماه اول صدقه بدهد و دیگر قضای آن بر وی واجب نیست. و

حکم گذشتن زائد بر دو ماه رمضان، درست مانند دو ماه است بدون تفاوت.

3- و اگر بهمان مرض به درود حیات گوید مستحب است ولی وی، روزه های

آیه 14 و 15) و مقصود اینست که هر کس بحال خود بهتر واقف است و قدرت و عدم قدرت خود را بر روزه بهتر تشخیص می دهد. این مطلب راجع به ضعف و ناتوانی از روزه کاملا صحیح است اما از لحاظ این که روزه موجب مرض یا باعث شدت و ادامه مرض خواهد گردید نظر پزشک، در آن معتبر است مگر این که انسان قبلا تجربه کرده و خوف ضرر داشته باشد.