ترجمه الجمل و العقود فی العبادات صفحه 148

نذر مقید بسفر [1] که وفاء بنذر بر وی لازم است. و هم چنین، روزه سه روز بدل قربانی: [دم متعه]. و در غیر این دو مورد بر مسافر افطار واجب است. و اگر با علم باین حکم روزه بگیرد مجزی و کافی نخواهد بود [2].

سفر موجب افطار، نیازمند و مشروط به سه شرط است: 1- این که سفر معصیت نباشد [3]، 2- مسافت، دو منزل: هشت فرسنگ یا بیست و چهار میل بوده باشد. 3- سفر وی بیش از حضور در وطن نباشد. و ما قبلا کسانی را که روزه در حال سفر بر آنان واجب است یاد کردیم. و با اجتماع این شرائط در نماز و روزه قصر [4]، واجب است. ولی قصر نماز و افطار روزه جائز نیست مگر این که مسافر از

روزه خوردن را برای آنان تجویز کردیم روا نباشد که

سیر طعام بخورند یا سیر آب بیاشامند و جائز نیست که با زنان مواقعه نمایند. [1]- در نهایه به جای این عبارت چنین گفته است: و اگر نذر کند که روز معین یا ایام معینی را بر هر تقدیر چه مسافر باشد یا حاضر، روزه بگیرد بر وی واجب است که در سفر روزه بگیرد. [2]- اما اگر با جهل باین حکم در سفر روزه بگیرد به گفته مصنف، در نهایه ص 170 و سایر فقهاء امامیه مجزی است. و این یکی از موارد است که تکلیف، در صورت علم و جهل، متفاوت می باشد. [3]- در این باره و هم چنین راجع بمقدار مسافت و کثیر السفر در حواشی 21 و 22 و 24 به تفصیل بحث کرده ایم. [4] تقریبا این قانون، کلیت دارد که هر کجا در نماز، قصر واجب باشد روزه را باید افطار کرد و تنها در چند مورد نامبرده در متن این قانون کلی، نقض می شود. مؤلف، در نهایه و خلاف به کلیت این قانون تصریح کرده است. شهید ثانی می گوید: «تفرقه بین نماز و روزه، آن طوری که برخی از اصحاب ما در پاره موارد قائل شده اند ضعیف است». ولی این گفتار، مورد اعتراض برخی قرار گرفته زیرا موارد نامبرده مورد اتفاق است.