ترجمه الجمل و العقود فی العبادات صفحه 175

خواندن بر مروه. 4- دعا خواندن ما بین آن دو

[1]. 5- با طهارت بودن.

سهو در سعی، شش قسم است و سه قسم آن موجب اعاده است: 1- کسی که عمدا سعی را زیاد کند آن را اعاده می نماید. 2- کسی که نسیانا هشت بار سعی کند و در مروه [2] باشد آن را اعاده می کند. 3- کسی که نداند چند بار کم دارد، سعی را اعاده می کند.

سه قسم دیگر موجب اعاده نیست: 1- کسی که نسیانا سعی را زیاد کند و آن را از صفا آغاز کرده باشد از زیادی صرف نظر می نماید. و اگر بخواهد دو سعی

در همه خط مشی بین صفا و مروه مقرر نگردیده بلکه در مسافت خاصی که تقریبا برابر کعبه و قدری از مسجد الحرام واقع می شود بر مردها مستحب است و در روایات و کتب فقهیه و نیز رسائل عملیه بحسب اختلاف ازمنه، اول و آخر این مسافت را با نشانه ها و علائمی مشخص ساخته اند که با توسعه مسجد و ساختمان جدید مسعی تمام آن علائم که در ازمنه مختلف وجود داشته از بین رفته است و فعلا تعیین قطعی آن، بسیار مشکل است، و همان طور که گفتیم بطور تقریب باید قسمت برابر کعبه را هروله کرد و آن حرکتی است ما بین راه رفتن و دویدن با حرکت دادن بدن و به گفته مؤلف در نهایه: اگر انسان سواره باشد مرکوب خود را تند و با حرکت می راند. اما کلمه سعی، معمولا بر رفت و آمد بین دو کوه بطور مطلق اطلاق می گردد. [1]- این دعاها نیز، در کتب حدیث از جمله: در کافی ج 4 ص 431 به بعد ذکر گردیده است. [2]- نظر به

این که سعی از صفا شروع می شود و در پایان هفت دور، شخص، در مروه باید باشد پس چنانچه هشت بار، سعی کند و در پایان در مروه بوده باشد این امر حکایت می کند که سعی را از صفا شروع نکرده است و لهذا باید آن را تجدید نماید و به همین دلیل کسی که نه بار سعی کرده باشد و این که در مروه باشد همان طور که در متن کتاب ذکر گردیده سعی را اعاده نمی کند بلکه از دو بار زائد صرف نظر و یا آن را تا دو سعی کامل به اتمام می رساند.