ترجمه الجمل و العقود فی العبادات صفحه 37

33 و 34- دو رکعت نافله نماز بامداد که در هر دو حالت ثابت است.

فصل 2 در ذکر اوقات نماز

اشاره

هر نماز را دو وقت است: وقت اول، و وقت آخر [1]: وقت اول جهت اشخاص بدون عذر [2] و وقت دوم مخصوص معذورین است.

به نام (شفع) یعنی جفت، و یک نماز یک رکعتی

به نام (وتر) یعنی فرد، و معمولا، همه را «نوافل اللیل» یا نماز شب، می گویند. [1]- در روایات برای هر نماز دو وقت معین گردیده: وقت اول، و وقت آخر، و گاهی از این دو، به اول وقت، و آخر وقت تعبیر می شود: وقت اول، همان وقت اختیاری نماز است که اشخاص فاقد عذر، حتی الامکان باید آن را رعایت کنند و اگر کسی بدون عذر، نماز را از این وقت بتأخیر اندازد، بقول مؤلف در (نهایه ج 1 ص 69) خطا کار می باشد و فضیلت مهمی را اهمال کرده گو این که مستحق عقوبت و عذاب نخواهد بود، زیرا خداوند، این خطا را مورد عفو و بخشش قرار داده است. اما تأخیر نماز به وقت دوم، برای صاحبان عذر خطا شمرده نمی شود و بلا مانع است. باید توجه داشت که هر یک از این دو وقت را نیز به شرحی که بعدا خواهد آمد آغاز و انجام است. اهل سنت نیز برای نمازها وقت اختیاری و ضرورت، و وقت فضیلت که مقداری از وقت اختیاری است قائل هستند گو این که در تحدید اول و آخر این اوقات، اقوال آنان مانند فقهاء شیعه امامیه مختلف است فرق عمده آنان با امامیه یکی آنست که ایشان تأخیر نماز را اختیارا به وقت دوم (وقت ضرورت) غیر جائز و در حکم تأخیر به بعد از وقت می دانند که باید نماز بقصد قضا آورده شود. فرق دیگر این که صاحبان عذر نزد آنان منحصر به پنج طبقه است که در حاشیه 8 بیان خواهد شد. [2]- به گفته شیخ در (نهایه ج 1 ص 69) عذر عبارت

است از مرض یا سفر یا غیر از این دو، و به گفته شهید ثانی در (شرح لمعه ج 1 ص 46) فقها تا بیست و پنج مورد را شمرده اند که تأخیر نماز از اول وقت به بعد افضل از تقدیم آن است: از قبیل این که انسان در اول وقت عاجز از نماز