ترجمه الجمل و العقود فی العبادات صفحه 45

احکام مستحب ده امر است:

1 و 2- با طهارت، و رو بقبله [1] باشد.

3- 6- در اثناء اذان و اقامه حرف نزند [2]، با فرض قدرت و اختیار هر دو را ایستاده بگوید، راه نرود، و سواره نباشد [3].

7 و 8- اذان را با تأنی و بدون شتاب و جمله ها را جدا از هم، و اقامه را تند تند و پی در پی بگوید.

9- آخر فصلها و جمله ها را اعراب ندهد. (یعنی جملات را با سکون ختم نماید).

ص 103) منشأ اختلاف آنست که این جمله در زمان رسول اکرم معمول بوده یا خیر. شیخ صدوق گفتن این جمله را در اذان صبح پس از حی علی خیر العمل از باب تقیه تجویز نموده است. (رک: من لا یحضره الفقیه ج 1 ص 188). ولی در حال اختیار، به گفته مؤلف (در نهایه ص 78) بدعت است. گفتن این جمله را تثویب: برگشتن به نام صلاه پس از گفتن حی علی الصلاه گویند. [1]- در نهایه (ج 1 ص 78) در این باره چنین آمده است: «مانعی ندارد اذان را در حالی که رو بقبله نباشد بگوید، لکن هر گاه شهادتین را بر زبان آورد همراه گفتن آن روی خود را بطرف قبله نماید، اما اقامه را جز رو بقبله نگوید». سید مرتضی بنقل مجلسی در مرآه العقول رو بقبله کردن هنگام شهادتین را در اذان، واجب دانسته اما اکثر، آن را بر استحباب حمل کرده اند. (رک: حاشیه کافی ج 3 ص 305) [2]- در نهایه (ص 78) می گوید: «سخن گفتن در اثناء اذان مانعی ندارد اما در اقامه جائز نیست و چون

مؤذن قد قامت الصلاه گوید سخن را بر حاضران حرام سازد مگر سخنی که مربوط به نماز باشد: مانند تقدیم کسی برای امامت یا راست کردن و مرتب نمودن صفوف. [3]- در نهایه می گوید: «مانعی ندارد که انسان اذان را در حال سوار بودن بر مرکب یا راه رفتن بگوید، اما اقامه را در صورت اختیار، فقط ایستاده باید بگوید».