ترجمه الجمل و العقود فی العبادات صفحه 74

3- 10- شخص افلیج بر اشخاص سالم، آدم دست و پا بسته و غل و زنجیر شده بر کسانی که رها و آزاد هستند، نشسته بر ایستاده، جذامی و پیس بر اشخاص سالم، اعرابی بر مهاجر، طاهر به تیمم بر وضو داران و مسافر بر حاضران [1].

فصل 14 در ذکر نماز خوف

نماز خوف، بر دو قسم است: یک قسم خوف مطلق، و قسم دیگر خوف شدید:

نماز خوف مطلق صحیح نیست جز با دو شرط:

اول- این که شماره سپاه اسلام به آن اندازه باشد که اگر دو دسته شوند، هر دسته به تنهایی تاب مقاومت در برابر دشمن را داشته باشند و از عهده خصم برآیند.

دوم- این که دشمن در جهت مخالف قبله قرار گرفته باشد.

پس هر گاه این دو شرط فراهم آید، نماز خوف واجب است و باید نمازها را بغیر از نماز مغرب، شکسته و دو رکعتی بخواند خواه مسافر باشد یا حاضر.

باین کیفیت: که چون امام بخواهد با سپاه، نماز گذارد ایشان را دو دسته می کند:

یک دسته با سلاح، برابر دشمن می ایستند، و دسته دیگر با سلاح، پشت سر امام. و او یک رکعت نماز با آنان می گذارد، و در قرائت رکعت دوم، درنگ می نماید و قرائت را آن قدر طول می دهد تا مأمومین نماز خود را تمام کنند و سلام دهند و بروند

[1]- در نهایه امامت زنا زاده و اعرابی را بر مهاجر غیر جائز، و امامت مسافر بر حاضر و متیمم بر «وضودار» را مکروه دانسته و در مورد بقیه گفته است: «امامت نمی کنند» که قابل هر دو وجه است. و علاوه از این ده طایفه، امامت

بندگان بر احرار (به استثنای امامت بنده بر موالی خود، در صورتی که از آنان بهتر قرآن بخواند) مجنون، سفیه، عاق والدین، قاطع رحم و شخص ختنه نشده را نیز مورد منع قرار داده است.