جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 113

خود بر عهده گرفته است؛ فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَیْتِ، (1) هرگز جایگاه و نیز آیات بینات آن، مانند حجرالأسود، مقام ابراهیم و ... از بین نرفت و همچنان از گزند سوانح ناگوار مصون ماند. در حدیثی از امام‌حسین (ع) به این نکته و راز صیانت آن آیات بینات اشاره شده است. در این حدیث شریف امام‌باقر (ع) می‌فرماید: بیاد دارم که در مسجدالحرام در خدمت حضرت حسین‌بن علی (ع) بودم و مردم درباره مقام ابراهیم سخن‌های گوناگون داشتند. بعضی می‌گفتند: مقام را سیل برد و برخی می‌گفتند: مقام در جای خود باقی است. امام‌حسین (ع) به من فرمود: مردم چه کرده‌اند؟ گفتم: می‌ترسند سیل مقام را ببرد. فرمود: ندا کن، خداوند مقام را آیت و علامت قرار داد و هرگز آن را نمی‌برد، آرام باشید (مردم آرام شدند)؛ «أَنَّ اللهَ تَعالی قَدْ جَعَلَهُ عَلَماً لَمْ یَکُنْ لِیَذْهَبَ بِهِ، فَاسْتَقَرُّوا». (2)

به هر تقدیر، ظهور اعجاز الهی در رخدادهای خطرخیز، ضامن صیانت آیات بیّنه حرم بوده و هست.

بنای کعبه در زمان بنیانگذاران آن، حضرت‌ابراهیم و اسماعیل 9 یا 12 ذراع ارتفاع و دو در داشت. ارتفاع آن در دوره قریش یا ابن‌زبیر به 18 ذراع (9 متر) رسید و در این حال مسقّف شد، سپس در واقعه حجاج و ابن‌زبیر به 27 ذراع بالغ شد (3) تا به ارتفاع کنونی رسید. اما پایه‌های معنوی آن برابر بیان نورانی امام‌صادق (ع) به هفتمین طبقه زمین (نهایت آن) و ارتفاع حقیقی آن به هفتمین طبقه سپهر (نهایت آن) می‌رسد. (4)

از اینکه هنگام تطهیر کعبه از بت‌ها، امیرمؤمنان علی (ع) بر دوش مبارک رسول‌خدا پا نهاد و بت‌ها را از بام کعبه فرو ریخت معلوم می‌شود در آن زمان بر حسب ظاهر، ارتفاع کعبه تقریباً به اندازه قامت دو انسان متوسط بوده است. البته آنچه امیرمؤمنان (ع) در اشاره به بُعد معنوی این حادثه فرمود-: وقتی پا بر دوش مبارک پیامبر نهادم، دست به هر جا

1- 1 سوره قریش، آیه 3.
2- 2 کافی، ج 4، ص 223. این نقل از لحاظ سن مبارک امام‌باقر ع نیازمند تحقیق تاریخی است.
3- 3 همان، ص 203 و 207.
4- 4 وسائل‌الشیعه، ج 3، ص 248.