جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 13

فصل سوم: حج در قرآن و سنت

سیمای حج در قرآن کریم

1. حج با کرامت ویژه‌ای که دارد عهدی الهی است که بدان تشرف جُسته می‌شود. از این‌رو تعبیر از وجوب آن به زبان میثاق و عهد مخصوص الهی است؛ وَلِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ. (1) نظیر چنین عهدی که در آن کلمه مرکب از لام (ل-) و اسم جلاله آمده و بر متعلق خود مقدم شده باشد، در عبادات دیگر سابقه ندارد.

خداوند درباره روزه فرمود: روزه برای من است؛ «الصومُ لی وأَنَا أجزی علیه»، (2) و حج واجد روزه است؛ زیرا حج‌گزاری که قربانی نیابد، باید سه روز در حج و هفت روز پس از بازگشت، روزه بگیرد؛ ... فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیامُ ثَلاثَهِ أَیَّامٍ فِی الْحَجِّ وَسَبْعَهٍ إِذا رَجَعْتُمْ. (3) همچنین در حج، طواف تشریع شده که خودْ نماز است؛ «الطَّوافُ بِالْبَیْتِ صلاهٌ». (4) افزون بر اینکه در نماز نیز هست؛ زیرا طواف کننده پس از طواف، پشت یا جنب مقام ابراهیم به نماز می‌ایستد؛ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهِیمَ مُصَلًّی (5)

و با نماز گزاردن در آنجا به همه مزایایی که برای نماز است نایل می‌شود. از این‌رو روایت شده که حجّ،

1- 1 سوره آل‌عمران، آیه 97.
2- 2 وسائل‌الشیعه، ج 7، ص 290.
3- 3 سوره بقره، آیه 196.
4- 4 عوالی اللئالی، ج 1، ص 214.
5- 5 سوره بقره، آیه 125.