جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 137

بِذَنْبِکَ». (1)

بنابراین وجه، سبب تسمیه آن سرزمین به عرفات این است که جبرئیل (ع) از آنجا به عنوان عرفات نام برد.

5. حضرت‌ابراهیم (ع) قبل از روز نهم ذی‌حجه در خواب دید که اسماعیل (ع) را ذبح می‌کند. چون بیدار شد به حالت تروی و فکر فرو رفت که آیا این رؤیا الهی و به منزله دستور آسمانی است یا نه. از این‌رو روز هشتم را «یوم‌الترویه» می‌نامند. گرچه ممکن است راز تسمیه آن به یوم‌الترویه این باشد که در آن روز برای سقایت حج‌گزاران، آب‌گیری می‌کردند تا زائران را در عرفات و مشعر و منا آب دهند. چنان‌که امام‌صادق (ع) فرمود: «إنَّ إبراهیم أتاهُ جِبرئیلُ عِندَ زَوالِ الشَّمْسِ مِنْ یَومِ التَّرْویهِ فقال: یا إبراهیمُ! ارُتَوِ مِنَ الْماءِ لَکَ ولأهلِکَ. ولَمْ یَکُنْ بینَ مَکَّهَ وعَرَفاتٍ یَوْمئذٍ ماءٌ فَسُمِّیَتْ التَّروِیه لِذلک». (2) رؤیای مزبور، در شب نهم ذی‌حجه نیز برای حضرت‌ابراهیم (ع) تکرار شد. از این‌رو بر آن حضرت مسلّم شد که باید فرزند خود اسماعیل را ذبح کند. این معرفت در روز نهم و در سرزمین عرفات حاصل شد و بدین سبب آن روز را «عرفه» و آن سرزمین را «عرفات» نامیدند. (3)

فصل دوازدهم: مشعرالحرام‌

1- 1 کافی، ج 4، ص 207.
2- 2 همان‌
3- 3 الدرّ المنثور، ج 7، ص 111.