جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 150

خداوند صاحب مروّت باش ....

بدان‌که خداوند حج را واجب نفرمود و از بین همه طاعات آن را با اضافه کردن به نام خویش ویژه نساخت و در خلال مناسک، سنتی برای پیامبر خود تشریع نکرد مگر برای آمادگی و اشاره به مرگ و قبر و بعثت و قیامت ...». (1)

سرّ حج در سیر إلی الله‌

همان‌گونه که حج برای خدا و وجوب آن از طرف اوست: لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا (2)

انجام آن نیز باید «لله» باشد. پس اگر کسی به قصد سیاحت، تجارت و مانند آن، اراده حج کرد، چنین حجی که سیر إلی الله نیست سرّی ندارد؛ زیرا

واعلم بأن الله تعالی لم یفترض الحج ولم یخصه من جمیع الطاعات بالإضافة إلی نفسه بقوله عز وجل: وَلِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا سوره آل‌عمران، آیه 97 ولا شرع نبیه ص سنة فی خلال المناسک علی ترتیب ما شرعه إلا للاستعداد والإشارة إلی الموت والقبر والبعث والقیامة ...».