جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 163

آشکار است. از این‌رو بر اساس رهنمود امام‌سجاد (ع)، آنکه هنگام احرام بستن، از قلب نگذارند که: «خدایا! از هرچه غیر توست دست شستم و فقط به ولای تو دل بستم» در حقیقت به میقات نرفته و احرام نبسته است! البته مرادْ نفی کمال است، نه نفی صحت.

غسل احرام‌

راز استحباب غسل در میقات، طبق بیان نورانی امام‌سجاد (ع) این است که حج‌گزار با انجام آن تطهیر خود را از گناه و لغزش قصد کند. پس نظافت در میقات، افزون بر پاک کردن بدن، نشانه‌ای از تطهیرِ دل است و این اولین سرّ از اسرار حج است.

بنابراین، زائر، با غسل احرام متعهد می‌شود اولًا، دیگر خود را به گناه نیالاید. ثانیاً، از این پس جز در راه طاعت گام ننهد. ثالثاً، کاستی‌های گذشته را جبران و ترمیم کند. غسل احرام با چنین قصد و تعهدی غسل توبه است. آنگاه زائر بیت‌الله با روح و جسم پاک، جامه طاعت در بر می‌کند.

نماز احرام‌

در میقات، پیش از احرام، نماز احرام خوانده می‌شود. بیشتر فقها به استحباب نماز احرام فتوا می‌دهند. برخی نیز در این‌باره قائل به احتیاط وجوبی شده‌اند. بنابراین، شایسته است احرام بعد از نماز باشد.

آنکه عازم بیت‌الله الحرام است با توجه به سرّ نماز احرام می‌گوید: خدایا! من با ستون دین تو، به تو نزدیک شدم.

پوشیدن جامه احرام‌

کندن لباس دوخته، به هنگام احرام، به معنای بیرون آمدن از «جامه گناه» است. چنان‌که پوشیدن لباس احرام که لباسی ندوخته، رنگ نگرفته، حلال و پاک است به معنای دربر کردن «لباس طاعت» است.