جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 175

برابر بیان نورانی امام‌سجاد (ع) ورود در حرم باید حج‌گزار را بیش از پیش به حرمت غیبت اهل اسلام متذکر شود و این قصد را در او برانگیزد که: «خدایا! من غیبت و عیبجویی مسلمانی را نمی کنم». زائر آنگاه که وارد مکّه شد باید بر این نیت باشد که: «خدایا! به قصد تو آمدم»، (1) نه به قصد تجارت، شهرت، سیاحت، تفریح، تفرّج و مانند آن.

بر زائر بیت‌الله مستحب است از باب «بَنی‌شَیبه» به مسجدالحرام وارد شود. از آنجا که حج، توحید ناب است و در آن شرکی نیست و هرگونه بت را طرد می‌کند، این استحباب نیز رازی در همین راستا دارد. سرّ آن طبق بیان امام‌صادق (ع) این است: هنگامی که امیرمؤمنان امام‌علی (ع) بر دوش رسول‌اکرم رفت و بت «هُبَل» را از بالای کعبه به زیر انداخت، آن بت در باب بنی‌شیبه به خاک سپرده شد و از آن پس ورود به مسجدالحرام، از باب بنی‌شیبه سنّت شد. (2)

این شیوه، یعنی گذرادنِ هبل در زیر گام‌ها و لگدمال کردن آن، نمونه‌ای والا برای به فراموشی سپردن شرک و میراندن آن به بدترین شکل است؛ زیرا با تجلّی حق، مجالی برای باطل سابق یا لاحق نمی‌ماند؛ قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَما یُبْدِئُ الْباطِلُ وَما یُعِیدُ. (3)

ادب حضور

1- 1 ر. ک: همین کتاب، پانوشت صبحات 171- 174 حدیث شبلی.
2- 2 وسائل‌الشیعه، ج 9، ص 323.
3- 3 سوره سبأ، آیه 49.