جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 177

لباس به پیشگاه چنان مقامی رفتن عیب است. او در جواب گفت: با لباس چرکین نزد بزرگی رفتن عیب نیست، بلکه با همان لباس چرکین از حضور وی برگشتن ننگ است؛ زیرا این‌گونه بازگشت نشان این است که آن صاحب منصب او را لایق ندانست و ردّ کرد و انعام و هدیه و عطیه‌ای بدو نبخشید.

مراد گوینده داستان مزبور این است که با گناه به سوی خداوند رفتن و دست پر از گناه را به درگاه او دراز کردن ننگ نیست، بلکه ننگ آن است که بر اثر گذشته ناشایست و عدم بازگشت صادقانه او، خدای سبحان وی را نپذیرد و گناهان او را نبخشد و گناه‌آلود از پیشگاه خدا باز گردد.

همچنین گفته‌اند: عارفی به حضور صاحب‌منصبی رسید. از او پرسیدند: چه آورده‌ای؟ گفت: از کسی که به حضور بزرگی باریافته سؤال نمی‌کنند: «چه آوردی؟» بلکه از او می‌پرسند: «چه می‌خواهی؟»؛ زیرا اگر چیزی داشت که بدین‌جا نمی‌آمد.

هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید: من با کوله‌باری از تلاش‌ها و اندوخته‌های علمی و عملی به پیشگاه خدا رفتم؛ زیرا همه آنها مال اوست؛ وَما بِکُمْ مِنْ نِعْمَهٍ فَمِنَ اللَّهِ. (1) پس احدی با دست پُر به درگاه حق نمی‌رود. از این‌رو در زیارت بیت‌الله الحرام، که ضیافت و مهمانداری خداوند است، (2) از کسی نمی‌پرسند: چه آورده‌ای؟ بلکه به همه می‌گویند: چه می‌خواهید؟ و اگر هم بگویند: چه آورده‌ای؟ مقصود آن است که ظرف نیاز تو چقدر است و چه اندازه حاجت آوردی تا مطابق همان نیاز، عطا دریافت کنی.

با توجه به همین نکته است که زائر به هنگام حضور در خانه حق عرض می‌کند: «اللّهُمَّ إنَّ الْبَیْتَ بَیْتُکَّ وَالْحَرَمَ حَرَمُکَ، وَالْعَبْدَ عَبْدُکَ، هذا مَقامُ الْعائِذِ بِکَ مِنَ‌النّارِ». (3) چنان‌که امام‌سجاد (ع) به پیشگاه خداوند عرض می‌کرد: خدایا! فقر و تنگ‌دستی مرا به اینجا آورده است؛ «سَیِّدی عَبْدُکَ بِبابِکَ، أقامَتْهُ الْخَصاصَهُ بَیْنَ یَدَیْکَ». (4)

طواف‌

1- 1 سوره نحل، آیه 53.
2- 2 وسائل‌الشیعه، ج 3، ص 84 و ج 10، ص 458.
3- 3 بحار، ج 96، ص 342، و به همین مضمون، در کافی، ج 4، ص 401- 402.
4- 4 مفاتیح‌الجنان، دعای ابوحمزه شمالی.