جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 19

ذنوبِهِ». و این‌چنین رسول خدا یکایک مواقف را برشمرد و فرمود: اگر حج‌گزار در هر یک از این مواقف درنگ کند از گناهانش بیرون می‌آید. آنگاه فرمود: تو کجا می‌توانی به پاداش حج‌گزار دست‌یابی؟!؛ «أنّی لکَ أنْ تَبلغَ ما یَبْلُغُ الحاجُّ». (1)

شاید مراد پیامبر گرامی از تأکید بر خروج حج‌گزار از گناهان خویش پس از هریک از مناسک، بیان این نکته باشد که هریک از این اعمال در آمرزش گناهی خاص مؤثر است و برای آمرزش آن گناه واجب شده است. یا آنکه گناهان چون انباشته شود و زنگار و پرده‌ای بر گنهکار شود، هریک از این مناسک موجب کاستن از ضخامت این پرده‌ها و کنار رفتن این پوشش‌ها از دل‌ها می‌گردد.

2. در وصایای نبی‌اکرم به امیرمؤمنان (ع) آمده است: مستطیعی که حج نگزارد کافر است؛ «یا علیُّ! تارِکُ الحجِّ وهو مُستطیعٌ، کافرٌ»؛ زیرا خداوند فرمود: وَلِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَمَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمِینَ. (2)

3. امیرمؤمنان امام‌علی (ع) فریضه حج را چنین ترسیم کرده است: خداوند حج خانه خود را بر شما واجب کرد؛ خانه‌ای که آن را قبله مردم قرار داد. مردم چونان تشنه‌کامان، که وارد آبگاه می‌شوند، وارد آن می‌شود و همانند کبوتران به آن پناه می‌برند. خدای سبحان کعبه را نشانه فروتنی آدمی در برابر بزرگی خود و اعتراف به عزت خویش قرار داد و از میان آفریدگان خود شنوایان و اطاعت‌کنندگانی را برگزید که دعوت او را اجابت و سخن او را تصدیق کرده و در جاهایی قرار گرفتند که انبیا در آن ایستاده‌اند و خود را به فرشتگانی که به دور عرش می‌گردند شبیه ساخته‌اند. اینان سودهای فراوانی در این تجارتخانه عبادی می‌برند و برای رسیدن به وعده آمرزش نزد خداوند می‌شتابند. خداوند، کعبه را پرچمی برای اسلام و حرم امنی برای پناهندگان به آن قرار داد و به سوی آن و حج‌گزاردن و شناخت و ادای حق آن را واجب گرداند و بندگان را به زیارت آن فرا خواند؛ «وَفَرَضَ عَلَیْکُمْ حَجَّ بَیْتِهِ الْحَرَامِ الَّذِی جَعَلَهُ